Υπάρχουν κι άλλα παιδιά-θαύματα πέρα από το δικό σας;

Όταν ο Σούπερμαν ζούσε την υπέρ -παιδική του ηλικία στη Σμόλβιλ, η αναγνώριση του ήταν εύκολη ακόμη και για παίκτη του Ρουκ-Ζουκ.
“Τι είναι αυτό που πετάει στον ουρανό; Μην είναι πουλί, μην είναι αεροπλάνο, μην είναι οι άστοχες βολές της Ελευθερίας Ελευθερίου; Όχι ήταν το υπέρ-παιδί!”

Ντυνόταν σαν κλόουν, έπαιζε ζάρια με παγόβουνα, με μια δρασκελιά πήγαινε στο χάρτινο φεγγαράκι και επέστρεφε για να τον νανουρίσει η θετή του μητέρα.
Τα σύγχρονα υπέρ-παιδιά δυστυχώς δεν επιδίδονται σε καμιά από τις χαρακτηριστικές ατραξιόν του κατά κόσμον Κλαρκ Κεντ κι εδώ αρχίζει η πονεμένη ιστορία που φέρνει εκατομμύρια μητέρες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Πληρούν τα παιδιά τους τις προϋποθέσεις θαύματος; Γιατί ο κακός κόσμος δεν αναγνωρίζει τη σπάνια ιδιοφυία τους; Γιατί δεν τα γράφουν στο πανεπιστήμιο εφ’ όσον είναι μόλις πέντε ετών και ήδη μπορούν να ξεχωρίσουν τον Τζώρτζογλου από τον Μίκυ Ρουρκ, όπως επίσης γνωρίζουν ότι δύο μήλα συν δύο μήλα μας κάνουν τέσσερα μήλα; (Με τα αχλάδια μπερδεύονται). Τίθεται επομένως το νέο ακανθώδες ερώτημα: Υπήρχαν και υπάρχουν πραγματικά παιδιά-θαύματα; Αν ναι, πως δημιουργήθηκαν, πως θα τα γνωρίσουμε. Οι απαντήσεις βρίσκονται στην επιστημονικά τεκμηριωμένη έρευνα του Οne Οf Us.

Από τον Ιησού στο Μότσαρτ


Όταν η Παναγία έμαθε ότι ο ενήλικος αγαπημένος της Ιησούς πολλαπλασιάζει τα ψωμιά και τα ψάρια, προτρέπει τους παράλυτους να περπατούν με το κρεβάτι τους στον ώμο, κάνει βόλτες πάνω στα κύματα της θάλασσας και ξαναφέρνει τον Λάζαρο από τον κόσμο των σκιών στο φως, εξεπλάγη. Ο Χριστός, όσο ήταν παιδί και μεγάλωνε ανάμεσα στην φούστα της και στα ροκανίδια του Ιωσήφ, δεν συνήθιζε τις εντυπωσιακές επιδείξεις των δυνατοτήτων του, πέρα από την φαντασμαγορική γέννηση και την μοναδική του διδασκαλία στο ναό. Υπήρχε λόγος.

Δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να πείσει με θαύματα για την αποστολή και το δίκιο Του. Λογικό. Ένα μικρό παιδί, όσες ισορροπίες και να ανατρέπει, όσο κι αν αποδεικνύει τα σπάνια χαρίσματα του, είναι δέσμιο της ηλικίας του, δύσκολα μπορεί να ξεφύγει από το φολκλόρ και ενίοτε τον καγχασμό, ιδιαίτερα αν επιχειρεί την εγκαθίδρυση νέων δογμάτων. Οι πάντες δυσπιστούν, αναζητούν έναν ικανό μάνατζερ πίσω από το φαινόμενο, δεν θαυμάζουν το Υπερφυσικό. Η σπάταλη και πρώιμη κατανάλωση εξαιρετικών παιδικών ικανοτήτων έχει ημερομηνία λήξεως, γεγονός που ενδιέφερε τον Ιησού, αλλά καθόλου δεν προβλημάτισε τον κύριο Λεοπόλδο. Ο εν λόγω, στη μέση του 18ου αιώνα, είχε ανακαλύψει μία ζωντανή, ιδιόκτητη μηχανή μουσικής, ένα είδος πρωτοποριακού τζουκμπόξ που, όχι μόνο έπαιζε, αλλά και συνέθετε. Αποτελούσε ένα μείγμα δικής σου εφεύρεσης και θείου δώρου. Ήταν ο γιος του και άκουγε στο όνομα Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Μουσική παρακαλώ. Ο μικρός Αμαντέους δεν μεγάλωσε με κουδουνίστρες, αλλά με κλειδοκύμβαλα. Στα τρία του χρόνια έπαιζε πιάνο σαν βιρτουόζος, στα πέντε του συνέθετε μικρά αριστουργήματα, στα οκτώ δημοσιεύσε τις πρώτες του σονάτες, στα δέκα είχε έτοιμη την πρώτη του όπερα, στα 35 κάηκε. Άφησε πίσω του 24 όπερες, 41 συμφωνίες, 19 λειτουργίες, 13 σερενάτες, 7 κονσέρτα για βιολί και ορχήστρα, 22 κονσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, 19σονάτες για πιάνο, 38 σονάτες για βιολί και πιάνο. Μπορεί να στεναχωρηθούν κάποιοι γονείς, αλλά μάλλον έκανε κάτι παραπάνω από το να παίζει την Άγια Νύχτα στο ακορντεόν.

Μπλεζ Πασκάλ: Υπολογιστές και φιλοσοφία

Παρίσι 1633. Το σπίτι του κρατικού αξιωματούχου ΕτιένΠασκάλ, έχει γίνει το κέντρο των ευρωπαϊκών επιστημονικών ανταλλαγών. Από το σαλόνι του παίρνουν οι Γαλιλαίος, ο Τοριτσέλι, ο Καρτέσιος. Όλοι εκπλήσσονται και μαγεύονται από την αυθεντική κλήση του υιού Πασκάλ προς τη Φυσική και τα Μαθηματικά. Γνωρίζει απέξω την ευκλείδειο γεωμετρία, εμπνέεται δύσκολες ασκήσεις, καταλήγει σε νέα θεωρήματα, πειραματίζεται στη κατασκευή της πρώτης υπολογιστικής μηχανής στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Ο Μπλεζ Πασκάλ είναι μόλις 10 χρονών. Στα 17 εκδίδει την πρώτη του επιστημονική έρευνα, επαληθεύει και αναπτύσσει τα πειράματα του Τοριτσέλι, ερευνά την ισορροπία των υγρών, την ατμοσφαιρική πίεση, αρχίζει να υπερβάλει τόσο πολύ στην πνευματική εργασία που πλησιάζει την εξάντληση. Γράφει στην ημιτελή Πραγματεία για το κενό, μία μνημειώδη εισαγωγή κατά της αρχής της αυθεντίας και υπέρ της ελεύθερης πνευματικής έρευνας και στη συνέχεια εγκαταλείπει την παλιά του ζωή, επιδιδόμενος αποκλειστικά σε κοσμικές δραστηριότητες που τον οδηγούν σε αίθουσες χαρτοπαιγνίων και μυρωδιές γυναικών. Πέθανε πριν προλάβει να συμπληρώσει τα 40, αφήνοντας πίσω του ένα εντυπωσιακό επιστημονικό και φιλοσοφικό έργο, στο οποίο πολύ αναγνωρίζουν το σπέρμα της γέννησης της υπαρξιστικής σκέψης.

Ενρίκο Φέρμι: Πυρηνική ενέργεια και ειρήνη

Στο προπολεμικό σχολείο της Πίζας, οι δύστυχοι δάσκαλοι ίδρωναν πριν μπούν στην τάξη για το μάθημα της Φυσικής. Τους περίμενε το μαρτύριο των ερωτήσεων του Ενρίκο Φέρμι. Μέχρι που βρήκαν την απλή λύση. Του παρέδωσαν την κιμωλία και τον πίνακα και κάθισαν αυτοί στα θρανία, φιλομαθείς και επιτέλους ήρεμοι ανάμεσα στους μαθητές.

Ο δεκάχρονος Ενρίκο τους διηγόταν και τους σχεδίαζε καταπληκτικά παραμύθια με νετρόνια που βομβαρδίζουν τους πυρήνες, τους μιλούσε για την επιβράδυνση των νετρονίων μέσω των πυρήνων του υδρογόνου, με δυο λόγια τοποθετούσε τις βάσεις για τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα! Στα 20 του ήταν ήδη διδάκτωρ της Φυσικής και οχτώ χρόνια αργότερα μέρος της Ιταλικής  Ακαδημίας. Η Αμερική έγινε η νέα του πατρίδα, εκεί στις 2 Δεκεμβρίου 1942, έθεσε σε λειτουργία την «στήλη Φέρμι» στον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Η λήξη του πολέμου τον βρήκε να φιλοσοφεί πάνω στην νέα ενέργεια, να αντιτίθεται στην πρόβα υδρογόνου, να την εγκαταλείπει και να ασχολείται με την κοσμική ακτινοβολία, να οραματίζεται μια άλλη χρήση της ανθρώπινης ευφυίας.

Μαρία Ανιέζι: Η φιλόσοφος-μαθηματικός των επτά γλωσσών και των δέκα χρόνων 

Είναι Μάιος του 1718 και το Μιλάνο δείχνει μάλλον αδιάφορο στα κλάματα της νεογέννητης Μαρία Γκαετάνα Ανιέζι. Μετά από τρία χρόνια η καλή κοινωνία της περιοχής μιλάει έκπληκτη για το παιδί-θαύμα που μαζί με τα ιταλικά μιλάει λατινικά. Όταν η μικρή Μαρία σβήνει την τούρτα με τα πέντε κεράκια, θα ζητήσει από τους παριστάμενους να της μιλήσουν στα γαλλικά, στη συνέχεια κάθε χρόνο προσθέτει και μία γλώσσα. Στα έντεκα χειρίζεται άψογα επτά, τα ελληνικά, τα εβραϊκά, τα ισπανικά και τα γερμανικά τα μιλάει σαν ντόπια. Οι δύσπιστοι διανοούμενοι θέλουν να δουν από κοντά το κορίτσι-φαινόμενο, τους συναντά σε μια μεγάλη αίθουσα οπου παρουσιάζει τη μελέτη της για τα δικαιώματα των γυναικών στην εκπαίδευση και εντυπωσιάζονται, όσοι δεν περιορίζουν τις γνώσεις τους στην ιταλική. Η διάλεξη, η οποία διαρκεί μία ώρα, γίνεται στα λατινικά.

Στα 12 η Μαρία αρρωσταίνει, πρέπει να μετριάσει τις μελέτες της και έτσι ανάμεσα στην ιππασία και στο χορό ξεκουράζεται μελετώντας βλητική και γεωμετρία. Στα 15 της γίνεται αντικείμενο μελέτης από τους καθηγητές στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια, όταν φεύγουν απ’ το σπίτι της πρέπει να απαντήσουν στις 190 φιλοσοφικές θέσεις που έχει υποστηρίξει και οι οποίες απαιτούν μελέτη χρόνων προκειμένου να κατανοηθούν.

Πέρα από τους καθηγητές, το σαλόνι γεμίζει με επίδοξους γαμπρούς και νύφες,η οικογένεια αποτελείται από 23 παιδιά που όλα έχουν μορφωθεί από την αδερφή τους η οποία ακούει με τρόμο ότι κάποια μέρα θα πρέπει να νοικοκυρευτεί. Για να ξεμπερδεύει γίνεται καλόγρια και στο κελί της μπορεί να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην μελέτη των μαθηματικών. Την έχουν συνεπάρει οι διαφορικοί και ολοκληρωτικοί  λογισμοί. Γράφει το εμβληματικό “Αναλυτικές  οδηγίες για χρήση από την ιταλική νεολαία” όπου ενσωματώνει την μαθηματική ανάλυση στην Άλγεβρα. Οι καθηγητές της Μπολόνια την πείθουν να μεταφέρει τις γνώσεις της στο πανεπιστήμιο και έτσι γίνεται η δεύτερη γυναίκα του κόσμου που αποκτά καθηγητική έδρα! Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ´ της στέλνει ένα χρυσό στεφάνι, η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της δωρίζει ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι, τα εκποιεί αμέσως και τα προσφέρει στην περίθαλψη των φτωχών, των αστέγων και των ασθενών. Το γηροκομείο Όπερα Πία Τριβούλτσι, το θεωρεί χρέος προς τον Ύψιστο γιατί τον γνώρισε από κοντά μελετώντας γραμμές και αριθμούς

Τζιν Ανταμς: Το West είναι ελληνικό

Ο κύριος Αδαμόπουλος ήταν ένας φέρελπις καλαματιανός, που η άδικη κοινωνία έσπρωξε στην ξενιτιά και συγκεκριμένα στην Αμερική, την εποχή που γινόταν η κατάκτηση της Δύσης. Με μόνη ειδίκευση το μάζεμα της ελιάς, ο συμπατριώτης μας είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους. Να γίνει ή χρυσοθήρας ή σερίφης. Ως γνήσιος Έλλην προτίμησε μία θέση στο Δημόσιο που εξασφάλιζε σίγουρο μισθό, ένα σπίτι δίπλα ή μέσα στη φυλακή και μερικές εκατοντάδες σφαίρες να του τρυπούν το γιλέκο, το οποίο δυστυχώς εκείνη την ώρα φορούσε.

Πριν όμως αφήσει την τελευταία του πνοή, φώναξε το γιο του, το Ατρομήτο Ελληνόπουλο Δημήτρη -Τζιμ Αδαμόπουλο-Άνταμς, χαρίζοντας του, ευχή και κατάρα, το χρυσό αστέρι του νόμου. Έτσι άρχισαν οι περιπέτειες του Μικρού Σερίφη, που έγραψε εποποιία, κυνήγησε το έγκλημα και φυσικά δεν έμοιαζε με κανένα από τα παιδιά της ηλικίας του. Πρώτα απ’ όλα κατόρθωσε να διατηρηθεί δεκαπενταετής για περίοδο πέραν των 20 χρονών, χωρίς ποτέ να καταφύγει σε κρυφά ή  φανερά κόλπα. Ξεχώριζε επίσης για την έφεσή του στις ξένες γλώσσες. Μετά από μόλις 20 χρόνια στενής παρέας με τον Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, είχε μάθει την εξής χρήσιμη πρόταση: “Άστα λα βίστα”. Μόνο ο Άβερελ Ντάλτον είχε χειρότερη επίδοση (κουακομεκίκι). Αλλά εκεί που το ηρωικό ελληνόπουλο έβγαζε μάτια, ήταν στο τράβηγμα του πιστολιού. Αέρας. Μετριοπαθείς υπολογισμοί ανεβάζουν τα θύματα του γύρω στις 250.000, χωρίς βεβαίως να υπολογίσουμε τους ινδιάνους που ως κομπάρσοι δεν μετράνε.

Γιώργος Θαλάσσης: Έτσι κατατρόπωσε τον Χίτλερ

Την στιγμή που ολόκληρη η Ευρώπη βογκούσε κάτω από τη μπότα του χιτλερικού τέρατος, ένα ελληνόπουλο αποφάσισε να γυρίσει την πλάστιγγα της ιστορίας προς τη μεριά του δικαίου, του σωστού, με μια λέξη των συμμάχων. Ονομαζόταν Γιώργος Θαλάσσης, αλλά ο Άγγλος αρχηγός του στρατηγείου, ο γνωστός  Χ1 τον βάφτισε Παιδί-Φάντασμα. Γρήγορα αυτό το όνομα έγινε ο εφιάλτης των ανόητων κοκορόφτερων του Μουσολίνι, των θλιβερών Ες-Ες του Χίτλερ, των νοσηρών Ιαπωνέζων, Κινέζων, Τούρκων, Αράβων, όλων των κακών γενικώς.

Για τον Μικρό Ήρωα η περίοδος της της κατοχής κράτησε πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα και στη διάρκεια της ριψοκίνδυνης καριέρας του σε βιβλιαράκια μήκους σχήματος, δραχμές δύο, εξολόθρευσε το διπλάσιο περίπου το σύνολο των γερμανοϊταλικών απωλειών κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Κύριο όπλο του κύριο ήταν κάτι απίθανες λαβές ζίου ζίτσου που ανάγκαζαν τους στρατιώτες του εχθρού να πάρουν μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους και μετά να πέσουν με πάταγο στο έδαφος. Άλλο υπερφυσικό χαρακτηριστικό του ήταν η ικανότητα να βλέπει μέσα στο σκοτάδι, χάρη σε μια ειδική εγχείρηση που είχε κάνει με έξοδα των Άγγλων, ενώ ένας γέρος βοσκός του είχε μάθει ένα καταπληκτικό σφύριγμα. Έφτανε να ενώσει τα δυο του χείλη και να φυσήξει δυνατά ανάμεσα τους και ακόμη και τα πιο άγρια σκυλιά, κάτι αφρισμένα γερμανικά ντόπερμαν για παράδειγμα, ηρεμούσαν. Επίσης, οδηγούσε με χαρακτηριστική άνεση και μαεστρία, μοτοσικλέτα, αυτοκίνητο, αεροπλάνο, ελικόπτερο, υποβρύχιο, πύραυλο και αλεξίπτωτο.

Μιλούσε πολύ καλά αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, κινέζικα και ρωσικά, τόσο καλά που όταν μεταμφιεζόταν με την ανάλογη εθνική στολή, κανείς από τους ιθαγενείς δεν τον έπαιρνε χαμπάρι.

Χουάνα, η ποιήτρια

Η Χουάνα Ινές ντε Ασμπάχ ι Ραμίρες ντε Σαντιγιάνα, εν συντομία Χουάνα Ινές ντε λα Κρους, γεννημένη στο Μεξικό το Νοέμβριο του 1648, ήταν παιδί ενός παράνομου έρωτα κι έζησε την παιδική της ηλικία δίπλα στον παππού που είχε στην κυριότητα του εκατοντάδες κτήματα και χιλιάδες βιβλία. Η βιβλιοθήκη έγινε η παιδική χαρά της μικρής. Όταν ωρίμασε και έγινε πέντε ετών δεν ήθελε μόνο να διαβάζει, την ενδιέφερε να απλώνει στο χαρτί και τις δικές τις ιδέες, στα οκτώ της δημοσίευσε τα πρώτα της ποιήματα που είχαν έντονες θρησκευτικές αναφορές, αλλά ξέφευγαν από την πεπατημένη της μπαρόκ λογοτεχνίας. Στα 13 της μεταφύτευσε στον έμμετρο λόγο της την λογική των Ελλήνων συγγραφέων, τη συνδύασε με τη μεταφυσική, μετέφρασε το έργο της με ευκολία στα λατινικά τα οποία είχε αρχίσει να διδάσκει ένα χρόνο νωρίτερα. Στα 16 την δέχτηκαν στο προπαρασκευαστικό τμήμα του Πανεπιστημίου, αλλά προτίμησε την ιδιωτική εκπαίδευση που μπορούσε να ακολουθήσει τους δικούς της ρυθμούς. Ο ρυθμός των λέξεων συνέχισε να την συνεπαίρνει, έγραψε σονέτα ιδιαίτερης ευαισθησίας και αυστηρότητας, το Ελ Σουένιο θεωρείται ακόμη και τώρα κορυφαίος ύμνος στην βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο. Στα 18 της εντάχθηκε στο τάγμα του Σαν Τζιρόλαμο χωρίς να περιορίσει την έμπνευσή της στην χριστιανική πίστη, που συνέχισε να αποτελεί προτεραιότητα, αλλά γράφοντας παράλληλα για τον Έρωτα και την Αθανασία με ένα τρόπο εντελώς προσωπικό και πρωτοπόρο.

Η δύναμη της ποίησης της είναι τόσο μεγάλη που μισή χιλιετία αργότερα, η Χουάνα Ινές ντε λα Κρους εξακολουθεί να ανοίγει δρόμους για τους Λατινοαμερικανούς και Ισπανούς ποιητές. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι της οι Alfonso Reyes, Pedro Henríquez Ureña, Xavier Villaurrutia, José Gorostiza, Ermilo Abreu Gómez, Ezequiel A. Chávez, Karl Vossler, Ludwig Pfandl, Robert Ricard αφιέρωσαν τους στίχους τους στη Μεγάλη Ποιήτρια-ετών 13.

Super Boy-Υπερπαιδί: Μασάει σίδερα, καταπίνει γλόμπους

Όταν ο πλανήτης Κρύπτον καταστράφηκε, μόνο ένα μωρό την γλύτωσε. Ασφαλισμένο μέσα σε ένα διαστημικό πορτμπεμπέ, προσγειώθηκε δίπλα στο αυτοκίνητο του μπακάλη Κεντ. “Κοίτα ένα μωράκι που ήρθε από το διάστημα”, είπε η κυρία Κεντ. “Να το πάρουμε σπίτι”. «Δεν είσαι καλά αυτό είναι ούφο», απάντησε ο μπακάλης, αλλά τελικά συμφώνησε μόλις ο μικρός άρχισε να του σπάει το αυτοκίνητο με τις γροθίτσες του. Ήταν ζημιάρικο, αλλά όταν πήγε στο σχολείο, έθεσε τις υπερδυνάμεις του στην υπηρεσία του καλού και της κοινωνίας, οπότε ησύχασαν λίγο στο σπίτι. Συνελάμβανε τα ζώα που δραπέτευαν από τον ζωολογικό κήπο, πάρκαρε δορυφόρους, περιόριζε τα εργατικά ατυχήματα πίνοντας το οξύ που παραλίγο να πέσει πάνω στους εργάτες, ισοπέδωνε δρόμους κάνοντας το κορμί του οδοστρωτήρα, γινόταν φράγμα σε ποταμούς, ασπίδα κατά τον κατολισθήσεων και γενικά ήταν κάτι σαν τη Μ.Ο.Μ.Α.

Υπάρχει ελπίς;
Βλέπω μια απογοήτευση τις μαμάδες. Το παιδί τους δεν κάνει τίποτα από όσα περιγράψαμε. Ουδεμία ανησυχία! Η ιστορία της επιστήμης και των γραμμάτων είναι γεμάτη από μυαλά εξαιρετικών επιδόσεων που είχαν μετριότατη παιδική ηλικία. Είναι τα παιδιά αντι-θαύματα. Ο φιλόσοφος Τζιοβάνι Μπατίστα Βίκο μίλησε μόλις συμπλήρωσε τα εφτά, ο Τσόρτσιλ απέτυχε στις εξετάσεις για το γυμνάσιο, ο Αϊνστάιν ήταν σκράπας στα μαθηματικά και κόπηκε στην Φυσική όταν φοιτούσε στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ο Στέφαν Χόκινγκ περνούσε τις τάξεις με τα παρακάλια του πατέρα του. Ίσως όταν σε μερικά χρόνια γράφεται ένα παρόμοιο ρεπορτάζ, να υπάρχει το παράδειγμα του δικού σας παιδιού. Στο μεταξύ μη του δίνετε το κινητό σας για να ψηφίζει τον Τριαντάφυλλο.