Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα  πως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι χιούμορ ήταν, όταν ο θείος Δαγκάνας, έκανε το αστείο με το “πάρκαρε”.

Σίγουρα είχατε και εσείς έναν θείο Δαγκάνα. Αυτοί οι θείοι κάνουν τα δάχτυλα τους σαν δάγκανα και λένε στα μικρά τους ανιψάκια : “Πάρκαρε! Έλα, πάρκαρε εδώ, σε περιμένει το parking!” και όταν το ανιψάκι πλησιάσει και παρκάρει το μάγουλο ή την μύτη του κοντά στα δάχτυλα, η αντίδραση τους είναι μια απαίσια, υποχθόνια τσιμπιά!

“Γιατί να παρκάρω;” σκέφτηκα μια μέρα. Το κακόγουστο αστείο είχε σαν αφορμή να αντιπαθήσω τον θείο Δαγκάνα για πάντα, να κρύβομαι όταν έρχεται σπίτι μας.

Υπήρχαν βέβαια και οι θείες Φιλιά με Σάλια. Μια οικογενειακή φίλη έκανε το Φιλί Κώφωση που είχε έναν ήχο τόσο διαπεραστικό που τα αφτιά μου βούιζαν για ώρα.

Είχα νονά που έκανε μια περίεργη λαβή και με έσφιγγε στην αγκαλιά της σαν να ήμουν σωληνάριο με οδοντόκρεμα, μέχρι που με έπιανε βήχας. Τι να πρωτοθυμηθώ;

Μια φορά που παραπονέθηκα στην μαμά μου για τη βίαιη, ακαταλαβίστικη τρυφερότητα των συγγενών και φίλων, μου απάντησε πως ήμουν τυχερή που δεν είχα γνωρίσει τη θεία Κίτσα, καθώς  η θεία Κίτσα έκανε και “μπαξεδάκι”.

Το μπαξεδάκι ήταν μια κανονική δαγκωνιά στο χέρι, άφηνε τα σημάδια από τα δόντια της θείας Κίτσας που προστάτευαν σαν φράχτης “το μπαξεδάκι” από σάλια με μικρόβια που ζούσαν μέσα στο διατηρημένο από τα φάρμακα του ΙΚΑ, σώμα της θείας που αγαπούσε τόσο τα παιδιά, που τα δάγκωνε.

Ένας από τους βασικούς λόγους που σήμερα στερούμαι ακίνητης περιουσίας είναι πως μισούσα της παραληρηματική τρυφερότητα τόσο πολύ που με έκανε να εχθρεύομαι και να αποστρέφομαι συγγενείς  που υποθέτω με αγαπούσαν αλλά δεν μου άρεσε ο τρόπος τους.

Ήμουν, δυστυχώς για τη σημερινή φορολογική μου δήλωση, αμετακίνητη στο θέμα. Αν με τρομάξεις με τις τσιμπιές και τα φιλιά σου, έχεις τελειώσει, ας είσαι ο καλύτερος άνθρωπος.

Μπορεί να μη μου έγραψαν τίποτα στις διαθήκες τους  γιατί δεν μπορέσαμε ποτέ να αγαπηθούμε, κατά την ταπεινή μου άποψη όμως άξιζε. Δεν πήρα το σπίτι της θείας Κίτσας στο Θησείο, γιατί αυτό θα σήμαινε πολλά μπαξεδάκια. Δεν βαριέστε.

Κάποιος ξάδελφος, με μεγαλύτερη αντοχή στην ανθρώπινη τριβή, με ανοσία σε εκατομμύρια αρρώστιες λόγω του εμβολιασμού  που του κατάφερε με δαγκωματιές η θεία Κίτσα- το βαμπίρ μικρών παιδιών, θα πληρώνει σήμερα τον ΕΝΦΙΑ. Προτιμώ απείρως  την αξιοπρεπέστερη φτώχεια μου. Ήταν όμως  τελικά οι  συγγενείς οι ανώμαλοι ή εγώ η υπερβολική;

Η απάντηση είναι πως πιθανότατα όλοι είχαμε τα προβλήματα μας. Η δική τους δικαιολογία είναι πως δεν είχαν άλλον τρόπο και η δική μου πως  δεν μπορώ διαχρονικά  να διαχειριστώ την εγγύτητα όταν μου την επιβάλλεις.

Το ζήτημα που θίγω σήμερα έχει πλέον πάρει νέες διαστάσεις, στο όνομα της νέας πολιτικής ορθότητας και των σχέσεων που πια έχουν γίνει πιο περίπλοκες και επικίνδυνες.

Οφείλουμε άραγε να οχυρώνουμε τα παιδιά μας συνέχεια, να τα προστατεύουμε από ανεπιθύμητα φιλιά ώστε να εκπαιδευτούν για να μην δέχονται τη σεξουαλική κακοποίηση;

Γιατί ωστόσο να δούμε όμως το παιδί ως θύμα που χρίζει προστασίας  και όχι ως κανονικό άτομο; Θα πρέπει γιαγιάδες και παππούδες (θείοι , φίλοι κτλ.) να ρωτάνε πριν φιλήσουν ή τσιμπήσου ;

Η άποψη μου είναι ένα απόλυτο ναι και δεν το λέω γιατί έχω στο μυαλό μου το παιδί που δεν πρέπει να μπερδέψει τα μηνύματα, αλλά ένα παιδί που έχει δικαίωμα να μην τον σαλιώνει κάθε ενθουσιώδης συγγενής.

Το ίδιο θα έλεγα και στους γονείς: Μη φιλάτε όταν το παιδί σας τραβιέται ή δε θέλει εκείνη τη στιγμή φιλάκι.

Γιατί το έχουμε τόσο εύκολο να καταπιέζουμε τα παιδιά μας στο όνομα της αγάπης; Επειδή δεν θέλουμε να παίξουμε μαζί τους ;

Επειδή δεν έχουμε τον χρόνο να τους δώσουμε να μας πλησιάσουν όπως εκείνα θέλουν και πρέπει μέσα σε 40 δευτερόλεπτα να δείξουμε σε όλους πως τα αγαπάμε γιατί είμαστε φανταστικές προσωπικότητες που αγαπάνε τα μικρά παιδιά ;

Οι γονείς θα πρέπει επίσης να μπουν στο ίδιο κανόνα, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να  εξαιρούνται. Οι μαμάδες συχνά πιέζουν τα παιδιά τους να τις φιλήσουν για να πάρουν κι εκείνες την ευχαρίστηση, όμως τα παιδιά μας δεν είναι τα παιχνίδια μας, δεν είναι μηχανές παραγωγής τρυφερής ανταπόκρισης.

Έχουν ντροπή και συναισθήματα  που δεν μπορούμε να καταλάβουμε πλήρως και ίσως  δε χρειάζεται.

Αισθάνομαι πολύ αναγκαίο αυτό το φρένο που σας περιγράφω, το χρειάζονται οι περισσότεροι Βαλκάνιοι και μεσογειακοί γονείς, ενώ για τους συγγενείς δεν το συζητώ. Τα παιδιά συνήθως θέλουν λιγότερα χάδια από αυτά που τους δίνουμε. Θέλουν ίσως  να τα κρατάμε με ασφάλεια τις κατάλληλες  στιγμές, να τα παίρνουμε αγκαλιά όταν φοβούνται ή κουράζονται, να είμαστε εκεί  αλλά η δική τους γλώσσα του σώματος, διαφέρει πολύ από την δικιά μας και ακόμη περισσότερο από την γλώσσα των παππούδων τους. Διαφέρουν και οι διαστάσεις μας. Ένα φιλάκι της γιαγιάς με κραγιόν, πιάνει ολόκληρο μάγουλο ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας. Και κάποτε πρέπει να μάθουμε πως δεν αγγίζουμε ένα παιδάκι που μας φάνηκε χαριτωμένο στο πλοίο γιατί δεν υπάρχει λόγος, είναι τόσο απλό: Θα ακουμπούσαμε με το ίδιο θάρρος τον καπετάνιο; Θα τσιμπάγαμε το μάγουλο του καμαρότου; Γιατί θεωρούμε πως τα παιδιά έχουν λιγότερο δικαίωμα στην αυτονομία τους;

Την αλήθεια όλοι την ξέρουμε.

Ένα παιδάκι θα ευχαριστηθεί  περισσότερο αν το χαιρετήσουμε από απόσταση, αν του μιλήσουμε, χωρίς να το πλησιάσουμε απειλητικά. Το άλλο που μπορώ να σας πω είναι πως ένα παιδάκι δεν έχει ανάγκη την τρυφερότητα που εκφράζεται με χειρονομίες από τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο. Θα έρθει μόνο του κοντά στην θεία, θα είναι διαχυτικό όταν θέλει και εφόσον πλέον ζούμε στο 2021 ας σταματήσουμε και τις γελοίες προστακτικές “Δώσε ένα φιλάκι στον θείο τον Αγησίλαο.”

“Κάνε μια αγκαλιά την θεία Χαρίκλεια…”

“Πάρκαρε να σε τσιμπήσω!”

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!