Θα πόνταρα με ευκολία αρκετά λεφτά στο ότι, όλες σας έχετε ακούσει αυτή την ατάκα ή κάποια παραλαγή της έστω και μία φορά στη ζωή σας. Αν είσαι γυναίκα που επιλέγει να εκφράζεται δημιουργικά μέσα από τα outfit της και το μακιγιάζ της, τότε αυτόματα στο μυαλό όχι μονάχα μιας μερίδας ανδρών, αλλά και γυναικών, περνάς άπειρες ώρες μπροστά στον καθρέφτη. Αν κάθε σου εμφάνιση φαίνεται μελετημένη, σημαίνει ότι σου έχει πάρει πάνω από ώρα για να ετοιμαστείς. Αυτό με τη σειρά του δεν σε καθιστά απλά fashionista ας πούμε, αλλά τρομερά αυτάρεσκη, ενδεχομένως και ρηχή. Μια άλλη εκδοχή σε θέλει ανασφαλή. Αυτό είναι το στερεότυπο που παντρεύονται όσα κορίτσια είναι δοσμένα σε μια ολόδική τους αντίληψη του τι είναι στιλ. Και είναι ελάχιστες οι φορές που τους δίνεται η ευκαιρία να το σπάσουν. Αναζητώντας στο διαδικτύο της ρίζες αυτού του στερεότυπου, έπεσα αποκλειστικά και μόνο πάνω σε άρθρα που, πότε με χιουμοριστικό τρόπο, πότε βασισμένα πάνω σε έρευνες (!), το αναπαρήγαγαν χωρίς καμία αιδώ. Πολλά διέθεταν και tips “για να μην αργήσεις ξανά στη δουλειά / ραντεβου!”. Μερικά σημείωναν πως, “Ελάτε αγόρια, μη μας πρήζετε που αργούμε, άλλωστε αξίζει τον κόπο, σωστά;”, ενώ άλλα τόνιζαν πως “Φυσικά δεν ενδιαφέρει όλες τις γυναίκες να δείχνουν τέλειες”. Ήταν όλα γραμμένα από γυναίκες. Υπάρχουν επίσης ολόκληρα threads στο Reddit στα οποία γυναίκες αναγκάζονται να απολογηθούν απαντώντας στην ερώτηση “Γιατί σας παίρνει τόσο πολύ να ετοιμαστείτε;” (δεν χρειάζεται εδώ νομίζω να αναρωτηθούμε αν πράγματι η ερώτηση έχει τεθεί από άνδρα – χρήστη), επιστρατεύοντας όρους όπως “bad hair day”, “wardrobe rage” – το γνωστό και ως “Δεν έχω τι να βάλω”, ενώ η ντουλάπα είναι γεμάτη με ρούχα. Μην έχοντας λοιπόν απάντηση, αποφάσισα να κάνω μια υπόθεση. Τι κι αν η pop κουλτούρα είναι για ακόμη μία φορά η πηγή αυτού του στερεότυπου; Από την Carrie Bradshaw, και την Rachel Green, μέχρι την Yorkie του πλέον εμβληματικού επεισοδίου του “Black Mirror”, “San Junipero” και κάθε πρωταγωνίστρια chick flick που ετοιμάζεται να βγει ραντεβού, κατακλυζόμαστε εδώ και χρόνια από εικόνες γυναικών που ξεφυσούν με απελπισία μπροστά στην ντουλάπα, που πετούν ρούχα πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωμα απορρίπτοντάς τα, που περνούν πολλή ώρα μπροστά στον καθρέφτη, που αλλάζουν 15 outfit μέχρι να καταλήξουν στο τελικό, που ξεκινούν να ετοιμάζονται όταν έξω έχει ακόμη ήλιο και στην επόμενη σκηνή η κάμερα κάνει zoom out στα φώτα της Νέας Υόρκης που λαμπυρίζουν καθώς έχει ήδη νυχτώσει. Σε θριαμβευτικές σκηνές, όταν μπαίνουν ας πούμε σε ένα μπαρ οι άντρες τις κοιτάζουν εκστασιασμένοι και οι υπόλοιπες γυναίκες με φθόνο. Όταν ξυπνούν στο κρεβάτι του πρωταγωνιστή τρέχουν γρήγορα στο μπάνιο για να στρώσουν τα μαλλιά τους, να βάλουν λίγο foundation για να καλύψουν την πασαλειμμένη μάσκαρα και να “βουρτσίσουν” τα δόντια τους με το δάχτυλο.Memes που σχολιάζουν χιουμοριστικά την αργοπορία των γυναικών έχουν ως καμβά τη φωτογραφία της Marilyn Monroe, μια εικόνα – σύμβολο με πολλές αναγνώσεις, καθώς μπορεί να ειδωθεί και ως η εικόνα μιας σούπερ σέξι γυναίκας που δεν δίνει δεκάρα για το τι πιστεύεις για εκείνη και το πόσο χρόνο αφιερώνει στην προετοιμασία της όταν πρόκειται να βγει έξω, αλλά και ως σύμβολο “ελαφρότητας”. Φωτογραφίες βαμμένων και “προσεγμένα” ντυμένων γυναικών σε αντιδιαστολή με γυναίκες με πιο casual εμφανίσεις στολίζουν τους τοίχους ανδρών που δηλώνουν την προτίμησή τους στις τελευταίες εξυμνώντας τη “φυσική ομορφιά”, υπονοώντας όχι μόνο ότι οι πρώτες προσπαθούν με κάποιο τρόπο “να τους εξαπατήσουν”, αλλά και ότι είναι νάρκισσοι. Οι ταμπέλες που φοριούνται σε μία γυναίκα που “προσέχει την εμφάνισή της”, (Έτσι δεν το λέμε;), είναι πολλές. Και σήμερα θα της ξεκολλήσουμε μία – μία. α) Δεν ετοιμαζόμαστε, όση ώρα κι αν παίρνει αυτό, για οποιονδήποτε άλλο πέρα από εμάς. Δεν διαλέγουμε προσεκτικά το επόμενό μας outfit για να αρέσουμε σε όλα τα αγόρια στο μπαρ. Ούτε φορέσαμε απόψε την έντονη μωβ σκιά μας για να μας βλέπουν άλλα κορίτσια και να νιώθουν μειονεκτικά που εκείνες δεν είναι τόσο γαμάτες όσο εμείς. Απλώς, ούσες ευδιάθετες και θέλοντας να επενδύσουμε στην εξόδό μας, η προτεραιότητά μας είναι να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας, ή όπως πολύ συχνά πλεόν σας γράφω, μούνεςβ) Όχι, δεν έχουμε πρόβλημα με την εικόνα μας. Το μακιγιάζ, τα χρώματα στα μαλλιά μας, τα ρούχα που επιλέγουμε, τα piercing μας και τα tattoo μας δεν είναι ένδειξη ανασφάλειας, είναι ένδειξη δημιουργικότητας και πάνω από όλα η προετοιμασία μας, καθώς και το αποτέλεσμά της είναι μία ενδυναμωτική εμπειρία. Για πολλές από εμάς είναι μια σχεδόν ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Είναι μία στιγμή που είμαστε απόλυτα αφιερωμένες σε εμάς, όπως είναι για παράδειγμα η ώρα της γυμναστικής. Καθόμαστε μπροστά από τον καθρέφτη και επιμελούμαστε με προσοχή τους εαυτούς μας, σκύβουμε μέσα μας, φέρνουμε μπροστά εκείνα που θεωρούμε ως δυνατά μας σημεία και ενισχύουμε σημαντικά την καλή μας ψυχολογία. Θα σας έχει συμβεί, εκεί που δεν έχετε και πολλή όρεξη να βγείτε ή ακόμη και το πρωί πριν τη δουλειά, αν είστε πεσμένες, τα δίνετε όλα στο μακιγιάζ ή επιλέγετε – πολλές φορές ασυνείδητα – ένα ή και περισσότερα ρούχα με χρώμα. Το αποτέλεσμα λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας σε όλο τον αρνητισμό που απειλεί να σας καταβάλει, έτσι δεν είναι; Όποτε αρκετά με την ανασφάλεια.γ) Δεν παθαίνουμε όλες μας κάθε μέρα melt down μπροστά από τη ντουλάπα. Φυσικά και συμβαίνει, όταν δεν είμαστε καλά, όταν έχουμε περίοδο και νιώθουμε σαν τεράστια μπαλόνια και θεωρούμε ότι τίποτα δεν μας κολακεύει, όταν απλά έχουμε βαρεθεί τη γκαρνταρόμπα μας. Τις περισσότερες φορές ωστόσο, όσες από εμάς επενδύουν στο outifit που θα φορέσουν καθημερινά κάνουμε τους συνδυασμούς στο μυαλό μας σε άσχετες στιγμές μέσα στη μέρα ή και λίγο πριν ντυθούμε, για παράδειγμα όταν στεγνώνουμε τα μαλλιά μας, όπως η Beth Harmon έβλεπε τις παρτίδες στο ταβάνι στο The Queen’s Gambit. Έχουμε bad hair days, αλλά επίσης έχουμε ανακαλύψει και το dry shampoo. δ) Όλα τα παραπάνω, δεν παίρνουν συνήθως παραπάνω από ένα τέταρτο, άντε 20 λεπτά εκτός αν έχουμε να στεγνώσουμε και μαλλί. Ώρες πάντως, δεν χρειαζόμαστε. ε) Το αν “βαφόμαστε και ντυνόμαστε” δεν καθορίζει, ούτε επηρεάζει τις ικανότητες μας, το IQ μας, τη συναισθηματική μας νοημοσύνη, τις επιδόσεις μας στο επάγγελμά μας, το αν είμαστε καλές σύντροφοι ή μητέρες. Ή όχι, μάλλον συγγνώμη, λάθος, φυσικά και επηρεάζει όλα τα παραπάνω. Αν είμαστε ευτυχισμένες με τον τρόπο που δείχνουμε, αν το να δημιουργήσουμε ένα outfit για να πάμε στο γραφείο – κάτι που μάλιστα όλ@ στερηθήκαμε σε μεγάλο βαθμό από το ξέσπασμα της πανδημίας κι έπειτα -, μας φτιάχνει τη διάθεση, τότε σε όλα τα παραπάνω έχουμε να δώσουμε ακόμη περισσότερη ενέργεια και αγάπη. Πάντως 1) δεν εξαπατούμε κανέναν με το να βαφόμαστε, να φοράμε αν θέλουμε ψεύτικες βλεφαρίδες ή τρέσες, spandex ή καλσόν με 1 ευρώ από τη λαϊκή, ή ένα φόρεμα από secondhandάδικο. Δεν μεταμφιεζόμαστε για τις απόκριες, ούτε μεταμορφωνόμαστε σε κάτι άλλο, πάλι εμάς βλέπετε, μία ακόμη εκδοχή μας που μας κάνει να νιώθουμε υπέροχα, 2) δεν σημαίνει ότι είμαστε “επιφανειακές”, μας νοιάζουν τα λούσα και τίποτα άλλο και ότι μάλιστα ψάχνουμε κάποιον να μας τα πληρώνει (γιατί το έχουμε ακούσει κι αυτό, σωστά;). Πιστέψτε μας, δεν έχει την ίδια χάρη να σου αγοράζει κάποιος άλλος το Russian Red της Mac, από το να το κάνεις εσύ η ίδια με λεφτά που έχεις δουλέψει. Όπως καταλαβαίνετε, όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι ισχύει και το αντίστροφο. Ότι δηλαδή, τα κορίτσια που δεν πολυγουστάρουν το μακιγιάζ και τους αρέσει να φοράνε ένα τζιν κι ένα T-shirt και να φεύγουν, δεν είναι “παρατημένες”, “ατημέλητες”, δεν αδιαφορούν για την εμφάνισή τους. Επίσης, όπως μάλλον γνωρίζετε όσες έχετε συζήσει με αγόρι κάποια στιγμή στη ζωή σας, και εκείνα τρώνε φρίκες μπροστά από τη ντουλάπα, φτιάχνουν τα μαλλιά τους ή επιμελούνται τα γένια τους. Κάποτε, στην προσπάθειά μου να αυξήσω το εισόδημά μου επιχείρησα να εργαστώ σε μία διαφημιστική εταιρεία. Ανάμεσα στα πολλά σεξιστικά σχόλια που άκουσα σε αυτόν το χώρο εργασίας – στην πλειονότητά τους προέρχονταν από γυναίκες – ήταν και ένα για το μακιγιάζ μου. Καθώς άρχιζα ολοένα και περισσότερο να χάνω τον εαυτό μου εξαιτίας αυτού του επαγγελματικού περιβάλλοντος που δεν μου ταίριαζε καθόλου, εγκατέλειψα την πρωινή μου συνήθεια να βάφομαι πριν το γραφείο. Τότε μία συνάδελφος από άλλο τμήμα, η οποία δεν με γνώριζε σχεδόν καθόλου, περνώντας από το γραφείο μου, φρόντισε να μου επισημάνει ότι είμαι πολύ πιο όμορφη χωρίς μακιγιάζ και ότι μοιάζω μάλιστα νεότερη (ήμουν τότε μόλις 26 ετών, πόσο νεότερη θα μπορούσα να μοιάζω άραγε;). Όταν έσπευσα να απολογηθώ – δεν είχα ξεκινήσει ακόμη ψυχοθεραπεία βλέπετε – λέγοντας κάτι σαν “Σιγά το βάψιμο, ένα κόκκινο κραγιόν κι ένα eyeliner”, άκουσα, πώς δεν το λες και ελαφρύ βάψιμο για 8 το πρωί. Σε άλλη δουλειά, άκουσα από άντρα πάνω από μένα στην ιεραρχία, ότι το γεγονός ότι άλλαζα χρώματα στα μαλλιά μου συνέχεια (είχα τα μισά καστανά και τα μισά ξανθά, οπότε αυτό το δεύτερο μισό υπηρετούσε χρέη “λευκού καμβά” πάνω στον οποίο πειραματιζόμουν με διάφορες αποχρώσεις) ήταν ένδειξη ανασφάλειας, καθώς και ο ίδιος όταν ήταν νεότερος έβαφε διαρκώς τα μαλλιά του και ξέρει ότι εκεί οφείλεται η ενασχόληση με τις τρίχες. Σε αυτό το άλμα λογικής στη συλλογιστική του συγκεκριμένου ανθρώπου, να προσθέσω ότι, εχμ, δεν είχε και ιδιαίτερα πολλά μαλλιά. Προσθέτοντας στο τέλος αυτές τις προσωπικές εμπειρίες, θέλησα να τονίσω λίγο περισσότερο πως, κρύβονται πολλά παραπάνω πίσω από το “Πόση ώρα κάνεις να ετοιμαστείς;”. Για την ακρίβεια, ένας σωρός από στερεότυπα. Σε όσους λοιπόν διακηρύττουν ότι δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους που σπαταλούν πολλή ώρα στην επιμέλεια της εμφάνισής τους, έχω να πω ότι η εικόνα είναι δύναμη. Ενδεχομένως αυτή η δύναμη να ενοχλεί μερικούς. 

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!