Χρειαζόταν άραγε η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου 17 χρόνια μετά στην Eurovision για να συνειδητοποιήσουμε το προφανές;

Αλλάζουν όλα τα σώματα σε 17 χρόνια. Aν το δικό σου είναι ίδιο, θερμά συγχαρητήρια είσαι εξαίρεση. Στην περίπτωση της Παπαρίζου, η εξαίρεση έχει να κάνει με το ότι οι αλλαγές είναι ασήμαντες καθώς τις υπερκαλύπτει το ταλέντο της που έρχεται σαν τεράστιο κύμα. Βγαίνει από το στόμα της και τα ωραία δόντια της και όταν την παρακολουθείς σε παρασέρνει. Τι ψεγάδι μπορεί να βρει κανείς στην Παπαρίζου; Και τότε και τώρα θα ήταν δύσκολο.

Στην Eurovision του 2005, αυτό το χαρισματικό κορίτσι- σίφουνας σου έδινε την εντύπωση πως ήταν επίχρυσο έτσι όπως έβγαζε με τεράστια φωνή, αυτά τα γενναιόδωρα “Hey!”

Μετά τα “Hey!” τραγουδούσε -όπως ήθελε. Έφτανε σε όποια νότα την περίμενε για να την κατακτήσει, να την πατήσει με στίχους σε αγγλικά που μόνο Έλληνας στιχουργός μπορεί να σκεφτεί και να γράψει: You re my lover, undercover, όλα όμως υποτάσσονταν στην απογειωτική ευκολία της Παπαρίζου, που χωρίς να λαχανιάσει δευτερόλεπτο χτυπούσε τα πόδια της σε ρυθμό πολεμικού -Eurovision υπερθεάματος και σε έκανε να απορείς: Μα ούτε ίχνος κυτταρίτιδας; Ούτε ένα εκατοστό κορμιού να εκτρέπεται; Υπάρχει τέτοιο DNA;

Αυτό ήταν η Παπαρίζου! Η προσωποποίηση της νεότητας, της νεαρής δυναμικής γυναίκας με μεγάλη εμπιστοσύνη στο ταλέντο της. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδίσει ακόμη και έναν “διαγωνισμό τραγουδιού” και ίσως για να καταλάβει κανείς την Eurovision και τις ιδιαιτερότητες της πρέπει να θυμάται πάντα τη βάση της: “Όλες οι χώρες της Ευρώπης διαγωνίζονται για το καλύτερο τραγούδι” , μοιάζει να το σκέφτηκε παιδάκι του νηπιαγωγείου κι όμως ο διαγωνισμός που υποθέτει και διακηρύττει πως βρίσκει “το καλύτερο τραγούδι της Ευρώπης” εξακολουθεί να υφίσταται ! Ας μην έχουμε πια 1969 και ας είναι αδύνατο να παρακάμψεις τη φυσική διαδικασία της δημιουργίας ενός hit. Ένα τραγούδι, ο κόσμος το βρίσκει και θέλει να το ξανακούσει αν του άρεσε, δεν μπορείς “να επιβάλεις” κάτι άλλο, “ένα καλύτερο τραγούδι”, μόνο και μόνο επειδή διοργάνωσες μια γιορτή με σημαιάκια, γιγαντοοθόνες, εφέ και υπερμεγέθεις φλόγες της κολάσεως!

Ελάχιστα τραγούδια που διακρίθηκαν στην Eurovision, καταφέρνουν να γίνουν αληθινές ευρωπαϊκές επιτυχίες. Ίσως το μόνο “πρόβλημα” της Παπαρίζου είναι πως, όπως συμβαίνει συνήθως στους νικητές της Eurovision, δεν μετατράπηκε σε παγκοσμίου φήμης superstar-αν και αυτή είναι, κάθε χρόνο, η προσδοκία -ωστόσο είναι ανόητο όλα να τα βάζουμε στη δική μας ζυγαριά. Είναι σταρ έτσι κι αλλιώς, αν είχε γεννηθεί στο Νιου Τζέρσεϋ των ΗΠΑ, αντί για το Μπορός της Σουηδίας, μπορεί τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά για αυτήν, μπορεί όμως και όχι.

Η Παπαρίζου ούτε ήταν “συνηθισμένη”, ούτε είναι. Πήρε μια νίκη καταφέρνοντας να “εξηγήσει” κάτι από όλα αυτά τα ελληνικά που σπανίως καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε επιτυχώς : λίγο Βαλκάνια, λίγο κοσμοπολίτικα, μα πάνω από όλα feel good και για να έρθουμε στο σήμερα, το ξανακατάφερε.

Στο σύντομο μουσικό στιγμιότυπο που της αναλογούσε στην Eurovision 2021 ,εμένα μου φάνηκε η καλύτερη ανάμεσα στους βετεράνους. Χόρεψε, βάρεσε πάλι τα πόδια στον Πυρρίχιο, την ανέβασαν στους ώμους, την κατέβασαν με επιτυχία, χαμογέλασε και λίγο πονηρά η ίδια και “επαιξε” και ποντιακή λίρα με τις τιράντες ενός χορευτή. Είχε πάλι μεγάλη εμπιστοσύνη στο ταλέντο της.

Δεν περίμενα κανείς στα αλήθεια να έχει να πει οτιδήποτε πέρα από “Μπράβο!” Όμως μάλλον ξέχασα πως ζούμε στην εποχή όπως τα πληκτρολόγια είναι οδοστρωτήρες που μπορεί να πάρουν μπροστά, διότι η Παπαρίζου “τόλμησε” να αλλάξει νούμερο φορέματος από τότε που ήταν 25 ετών μέχρι σήμερα που είναι 41, όπως ακριβώς όλες οι γυναίκες του πλανήτη και πολύ περισσοτερο, όπως όλες εμείς που δεν υπήρξαμε και εκτυφλωτικά αψεγάδιαστες νέες όπως η ίδια.

 

Άραγε το χρέος της Έλενας θα ήταν να εμφανιστεί πάλι 25χρονη; Υπάρχει πλαστική , δίαιτα, μασαζοκολάν που μπορεί αυτό το θαύμα να το καταφέρει ύστερα από 16 χρόνια και έναν ολόκληρο χειμώνα καραντίνας; Υπάρχει επαναφορά σφρίγους, φόρμουλα ακμαιότητας, μπορεί να ξαναμπεί το ίδιο φυσικό κολλαγόνο στα μάγουλα σου και αντί για μεσόκοπη να γίνεις 18χρονη;

Αυτό που σίγουρα “υπάρχει” και δεν ζαρώνει με το χρόνο είναι μια γελοία κακεντρέχεια και επιβιώνει την ίδια στιγμή που είναι της μόδας να μιλάς “θετικά” για ατέλειες, να αγκαλιάζεις αναμενόμενες ραγάδες εγκυμοσύνης, φυσιολογικές δίπλες στην κοιλιά και διπλοσάγονα ακόμη και της παθολογικής παχυσαρκίας, που κατά την άποψή μου δεν είναι ενδεδειγμένο να προβάλλονται ως φυσιολογικά με την ίδια λογική που και η ανορεξία δεν πρέπει να κάνει πασαρέλα.

Στο “να επιτρέπεται να μεγαλώνεις”, ακόμη και αν είσαι τόσο νέα, όσο είσαι στα 41 σου, έχουμε ακόμη δρόμο που προτιμούμε να μην διανύσουμε ακόμη και αν αυτό μπορεί να οδηγεί στην τρέλα που οι ίδιες οι γυναίκες-αυστηροί κριτές του καναπέ, στο τέλος λούζονται. Αν κάθεσαι στο σαλόνι σου και έχεις κάτι να πεις για την Παπαρίζου που βγαίνει σε ζωντανή σύνδεση σε 100 χώρες , πώς είναι δυνατόν να περιμένεις επιείκεια για την δική σου περίπτωση όταν βγεις στην παραλία του Αλίμου;

Εκτός αν έχεις παραιτηθεί, όχι από την ομορφιά αλλά από τη ζωή γενικότερα και μάλιστα τη δική σου ζωή. Το γραφώ γιατί με θλίβει που τελευταία ανακαλύπτω με διάφορες αφορμές πως πολύς κόσμος δεν θέλει να έχει ζωή γιατί η ζωή του είναι ανυπόφορη και αυτό δεν μπορεί πάντα να αλλάξει. Ο τηλεθεατής που φανατίζεται με τα reality, που παθιάζεται με τα χειρότερα κουτσομπολιά και με κάθε μπούρδα που κανονικά δεν θα έπρεπε να τον νοιάζει αλλά τον νοιάζει και την ενστερνίζεται, είναι απλά βαθύτατα δυστυχισμένος.

Φταίει και η γεωγραφία. Ίσως στην ανατολική μεσόγειο να μην έχουμε καταφέρει ακόμα να αποτινάξουμε πλήρως τον ρόλο για τον οποίο γενιές Λιβανέζων, Ελληνίδων, Κυπρίων και άλλων είχαν γαλουχηθεί : να είναι πρωτίστως διαθέσιμες, επιθυμητές, ανταγωνιστικές ως νύφες. Απάνθρωπο να είσαι γυναίκα που πρέπει να ανταποκριθεί σε τέτοια σκληρότητα, μένει μάλλον μια διαχρονική πικρία- κατάλοιπο που θες πότε- πότε να πετάς στην οθόνη σου, μήπως νιώσεις για λίγο καλύτερα στο όνομα “της σκληρής αλήθειας” που πρέπει να λέγεται : Η Παπαρίζου, φοράει πλέον το medium.