Η Δήμητρα Αλεξανδράκη ήταν καλεσμένη στην εκπομπή Love It που παρουσιάζει η Ιωάννα Μαλέσκου και έθιξε ένα πολύ θλιβερό θέμα που βιώνει η οικογένειά της. Ο μικρότερος ετεροθαλής αδερφός της βρέθηκε να φοιτά σε σχολείο της Κρήτης όπου μετακόμισε η οικογένειά του. Όπως εξήγησε η ίδια, το αγόρι είναι αδερφός της από τον δεύτερο γάμο της μητέρας της και η οικογένειά του μετακόμισε πρόσφατα σε κάποιο χωριό της Κρήτης.

Όπως είπε με φανερή απόγνωση η κοπέλα, “Το παιδί από τότε δέχεται πολύ άσχημη και σωματική και λεκτική βία από τα υπόλοιπα παιδιά. Το παιδί από τότε δέχεται πολύ άσχημη και σωματική και λεκτική βία από τα υπόλοιπα παιδιά. Έχουμε ζητήσει και παράλληλη στήριξη και λένε πώς έχει καθυστέρηση. Αφήνουν ένα παιδί στο έλεος αν είναι λίγο πιο ιδιαίτερο, πιο κλειστός χαρακτήρας, δεν μπορεί να κάνει εύκολα φίλους.

Πριν από λίγο καιρό είχε γίνει ένα περιστατικό μέσω Instagram. Κατάφερα και βρήκα το παιδί που μίλαγε άσχημα στον αδελφό μου, μίλησα στους γονείς του παιδιού, οι οποίοι δεν γνώριζαν τίποτα. Τώρα αυτό συνεχίζεται και από τους γονείς και από τους δασκάλους, συγκαλύπτουν ο ένας τον άλλον επειδή κάνουν παρέα οι καθηγητές με τους γονείς, γιατί εκεί είναι χωριό. Μία μέρα ο αδελφός μου ήρθε σπίτι με σκισμένο παντελόνι και χτυπημένος. Φτάσαμε στο σημείο να πηγαίνει το παιδί στο σχολείο με τα πόδια μιάμιση ώρα για να μην μπαίνει στο πούλμαν”.

“Έχω βίντεο στα χέρια μου που το παιδί το κλωτσάνε, το κυνηγάνε και του πετάνε πέτρες. Δεν γίνεται άλλο πρέπει να κουνηθούμε! Αυτός ο τόπος έχει γεμίσει με αίμα από αθώα παιδιά”, κατέληξε η Δήμητρα Αλεξανδράκη.

Οι σκηνές που περιγράφει είναι πολύ γνώριμες και θύματα τέτοια υπάρχουν δυστυχώς σε πάρα πολλά σχολεία της χώρας. Κάθε διαφορετικό ή ιδιαίτερο παιδί γίνεται εύκολα στόχος των νταήδων του σχολείου, είτε αυτό είναι στην Κρήτη, είτε αλλού. Όταν οι κοινωνίες είναι μάλιστα τόσο κλειστές και με παγιωμένα στερεότυπα που δεν κλονίζονται με τίποτα, τότε είναι ακόμα ευκολότερο να στοχοποιηθεί και να γίνει το επόμενο εύκολο θύμα.

Εδώ βέβαια θίγονται και κάποια άλλα ζητήματα, αυτό του διαδικτυακού bullying και της ελλιπούς βοήθειας από τους υπεύθυνους, εν’ προκειμένω το αρμόδιο γραφείο εκπαίδευσης που θα έπρεπε να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα, χωρίς να χρειαστεί να κάνουν οι συγγενείς τους αστυνόμους. Τι θα πρέπει δηλαδή να κάνει μια οικογένεια όταν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα; Να πάρει την κατάσταση στα χέρια της; Αν όλοι οι υπεύθυνοι αποτυγχάνουν στον ρόλο τους, ποια η μοίρα του κάθε τέτοιου παιδιού;

Επειδή το ο σχολικός εκφοβισμός έχει πάρει την εικόνα της μάστιγας μέσα και έξω από το σχολείο, είναι καιρός να τον αντιμετωπίσει το κράτος πιο οργανωμένα και να μην επιτρέψει να βγαίνουν από τα σχολεία μας στρατιές ψυχικά τραυματισμένων παιδιών. Είναι άδικο για όλους. Ακόμα και για τους νταήδες.