Έχω έναν φίλο που ταξιδεύει ασταμάτητα. Τέτοια είναι η δουλειά του, που τον υποχρεώνει να λείπει από το σπίτι του κάθε δεύτερη ή τρίτη μέρα. Όπως είναι φυσικό, ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι ικανό να σε εξαντλήσει, να σε αποξενώσει από την απλή καθημερινότητα της οικογένειάς σου και να σε μετατρέψει σε ένα ρομποτικό πλάσμα που έρχεται στο σπίτι μόνο για να ξεκουραστεί λίγο, να μαζέψει δυνάμεις και να ξαναβγεί στον δρόμο.

Ο φίλος μου αυτός δεν είχε καμιά σχέση με την μαγειρική ή την ζαχαροπλαστική πριν ξεκινήσει αυτόν τον τρόπο ζωής. Έτρωγε πάνω κάτω ό,τι μαγείρευε η γυναίκα του ή ό,τι τέλος πάντων βρισκόταν στο τραπέζι του σπιτιού τους καθημερινά. Είχε κάποιες προτιμήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον έλεγες παράξενο ή γκουρμέ. Ένα εξάμηνο αφού ξεκίνησε την συγκεκριμένη δουλειά, άρχισε να γκρινιάζει για τα σπιτικά φαγητά και να προβάλει αξιώσεις που δεν ήταν δυνατό να ικανοποιηθούν πάντα, διότι η οικογένεια είχε το δικό της διαιτολόγιο και η γυναίκα του την δική της δουλειά επίσης.

Έτσι άρχισε ο ίδιος να μπαίνει στην κουζίνα και δειλά δειλά να δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην μαγειρική και αργότερα στην ζαχαροπλαστική. Γύριζε από το ταξίδι του, έκανε ένα μπάνιο, φορούσε ποδιά και ριχνόταν στις κατσαρόλες και τα τηγάνια με την ενέργεια αλλά και την άγνοια κινδύνου του νεοφώτιστου. Φυσικά ξεκίνησε από τις καρμπονάρες ή τα λουκάνικα με αβγά, όπως κάνει σχεδόν κάθε αρχάριος και λιχούδης, σιγά σγά όμως και με τον Πετρετζίκη σε πρώτη ζήτηση, χαλάρωσε και άρχισε να δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε δυσκολότερα πράγματα. Τώρα είναι σχεδόν πιστοποιημένος σεφ κι όταν μιλήσαμε το προηγούμενο Σάββατο το βράδυ στο τηλέφωνο, μου είπε ότι έφτιαχνε γλυκό σταφύλι. Είχε μόλις γυρίσει από ταξίδι και ήταν ψόφιος στην κούραση, με την κατσαρόλα του όμως είχε και ενέργεια και όρεξη να ασχοληθεί.

Όλοι γύρω του αναρωτιούνται εδώ και χρόνια τι σόι πετριά έχει φάει αυτός ο άνθρωπος και δεν κάθεται στον καναπέ του να ξεκουραστεί μόλις επιστρέψει, παρά ρίχνεται στην κουζίνα για μαγείρεμα; Ο λόγος είναι ότι η μαγειρική γι’ αυτόν είναι ένας τρόπος επιστροφής στο σπίτι και θεραπείας. Είναι ο σίγουρος τρόπος για να ηρεμήσει το ταλαιπωρημένο του σώμα, να απολαύσει ένα ωραίο δείπνο και να ξανασυστηθεί με την ρουτίνα του σπιτιού του διώχνοντας τις έγνοιες της δουλειάς του μακριά. Και αυτό είναι κάτι που γίνεται, είναι αληθινό και το βιώνουν πάρα πολλοί άνθρωποι στον κόσμο. Να πως:

Η θεραπευτική δύναμη της μαγειρικής

Οι πέντε αισθήσεις

Για να καταλάβουμε την εμπειρία του φίλου μου αλλά και εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων που χρησιμοποιούν την κουζίνα για αποφόρτιση, ας σκεφτούμε τι μας προσφέρει η μαγειρική. Καταρχήν μια ευκαιρία να ξυπνήσουμε και τις πέντε αισθήσεις μας με μία και μόνο δραστηριότητα. Μυρωδιές και ήχοι ανακατεύονται γλυκά και μετατρέπουν το όραμά μας σε κάτι βρώσιμο. Ταυτόχρονα έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε τον υπόλοιπο κόσμο έξω από τους τέσσερις τοίχους της κουζίνας μας και να επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε αυτό που μαγειρεύουμε. Το γλυκό σταφύλι το βράδυ του Σαββάτου για τον φίλο μου, είναι ένα είδος γλυκιάς επιστροφής στον εαυτό του. Ένας τρόπος να βάλει τις αισθήσεις του να λειτουργήσουν σε αρμονία ξανά, μέσα σε ένα ασφαλές και ελεγχόμενο περιβάλλον προσιτής δημιουργικότητας.

Αντί διαλογισμού

Ο διαλογισμός είναι πια πολύ γνωστό ότι είναι σε θέση να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε έλεγχο του μυαλού και της σκέψης μας, με τρόπο τέτοιον ώστε να κάνουμε καλό στην ψυχική αλλά και την σωματική μας υγεία. Η βασική ιδέα είναι να κρατήσουμε το μυαλό μας συγκεντρωμένο σε μια δραστηριότητα, συνήθως την αναπνοή μας, ώστε να σταματήσει να σκέφτεται οτιδήποτε άλλο για λίγη ώρα. Όπως φαίνεται όμως, ένα είδος διαλογισμού, μπορούμε επίσης να κάνουμε βάζοντας μια κατσαρόλα στην φωτιά και επικεντρώνοντας την ενέργεια και την προσοχή μας αποκλειστικά και μόνο στην συνταγή που έχουμε κατά νου. Ορίζουμε δηλαδή την πρόθεσή μας σε έναν προσιτό στόχο και καθοδηγούμε τον εαυτό μας να τον πετύχει, αποφεύγοντας άλλους περισπασμούς. Η διαδικασία θα μας αφήσει πιο ήρεμους, πιο συγκεντρωμένους και φυσικά χορτάτους.

Διαχείριση του άγχους

Η μαγειρική ως πράξη είναι πραγματικά αγχολυτική διαδικασία και μπορεί να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε μια δύσκολη μέρα. Ο τρόπος που μειώνει το άγχος μας είναι διαμέσου της επικέντρωσης της προσοχής σε μία δραστηριότητα που δεν σχετίζεται με τίποτα το στρεσογόνο. Όσα και να γίνονται στην δουλειά μας, όση αγωνία και να μας γεμίζει η καθημερινότητα, όσο και να έχουμε φορτωθεί ευθύνες που δεν μπορούμε να βγάλουμε πέρα, μπορούμε να τα αφήσουμε όλα για λίγο και να ετοιμάσουμε ένα φαγητό για εμάς και τους αγαπημένους μας που θα μας θρέψει όλους, αλλά και θα μας φέρει πιο κοντά τους. Για να λειτουργήσει το μαγείρεμα ως διαλύτης του άγχους, χρειάζεται απλά να το κάνουμε με έναν βαθμό ενσυνηδειτότητας. Αν βάλουμε να μαγειρέψουμε ενώ ταυτόχρονα κάνουμε κι άλλες δουλειές, τότε είναι πιθανό να μην μας “πιάσει το φάρμακο.”

Η επιστροφή στην εστία

Το σπίτι μας και εν προκειμένω η κουζίνα μας, είναι πολλά περισσότερα από ένας χώρος όπου ζούμε, τρώμε και συναντιόμαστε. Είναι ο χώρος όπου αισθανόμαστε ασφαλείς, τον ορίζουμε εμείς και φέρει την ταυτότητά μας με χίλιους δυο τρόπους. Όταν λοιπόν επιστρέφουμε στην εστία μας, είναι απόλυτα φυσικό να αποζητάμε εκείνα τα στοιχεία της που εκπέμπουν θαλπωρή και ασφάλεια. Η κουζίνα μας λοιπόν και ιδιαίτερα το μαγείρεμα, είναι ένας γρήγορος και απολαυστικός τρόπος να το πετύχουμε αυτό, μέσω όλων όσων περιγράψαμε παραπάνω.  Αν μάλιστα έχουμε και ένα συγκεκριμένο τελετουργικό, όπως το να βάλουμε λίγη χαλαρωτική μουσική ή να πιούμε ένα ποτήρι κρασί όσο μαγειρεύεται το φαγητό μας στον φούρνο ή το μάτι της κουζίνας, τότε η διαδικασία είναι αυτή της επιστροφής στην ασφάλεια και φυσικά μας ανακουφίζει ανάλογα.

Κάπως έτσι εξηγείται και η “πετριά” του φίλου μου Δημήτρη με το μαγείρεμα και το γιατί βάζει να φτιάξει γλυκό σταφύλι αφού έχει περάσει πέντε ώρες στην εθνική οδό.