Τα τελευταία χρόνια οι ιστορίες αληθινών εγκλημάτων έχουν αποκτήσει ένα τεράστιο κοινό. Τις ανακαλύπτουμε μέσα από podcasts, σε ντοκιμαντέρ, στις σειρές και τις ταινίες του Netflix και σε βίντεο με τους youtubers να κάθονται μπροστά από την κάμερα και να μάς τις αφηγούνται. Δεν φανταζόμασταν, πάντως, ότι θα καταλήξουμε να ακούμε για εγκλήματα, φόνους και μυστήρια, ενώ συγχρόνως παρακολουθούμε tutorial μακιγιάζ. Κι όμως, η Bailey Sarian το έκανε πραγματικότητα.

Η 31χρονη  youtuber ξεκίνησε το κανάλι της το 2013, με βίντεο αποκλειστικά αφιερωμένα στο μακιγιάζ. Από μικρή είχε μανία με τα εγκλήματα και τα μυστήρια, απότοκο του επαγγέλματος της μητέρας της, η οποία δούλευε στην τηλεφωνική γραμμή της άμεσης δράσης και έπαιρνε συχνά την Bailey μαζί της στη δουλειά. Εκεί άκουγε πολλές από τις κλήσεις, στις οποίες ανταποκρινόταν η μητέρα της, μαθαίνοντας όμως πάντα μόνο ένα μέρος της ιστορίας τους και χωρίς να ανακαλύπτει ποτέ επιπλέον πληροφορίες, όπως την κατάληξη ή το τι ακριβώς συνέβαινε. Αυτό της άφησε το “χούι” να αναζητά όσα περισσότερα γίνεται για διάσημα και μη εγκλήματα, είτε μέσα από εκπομπές, ταινίες και podcasts, είτε ξεψαχνίζοντας άρθρα, ρεπορτάζ ειδήσεων και δημόσια δικαστικά και αστυνομικά έγγραφα.

Το 2018 άρχισε να ακολουθεί την πρώτη ιστορία εγκλήματος της εποχής μας που πραγματικά της έκανε εντύπωση. Επρόκειτο για εκείνη του Chris Watts, ενός άντρα που δολοφόνησε τη γυναίκα και τις δύο κόρες του και ο οποίος τις πρώτες μέρες που αγνοούνταν έδωσε συνέντευξη γελώντας, χωρίς καν να προσπαθεί να προσποιηθεί ότι ανησυχεί. Η Bailey έπαθε εμμονή με την υπόθεση, ξενυχτούσε προσπαθώντας να σκεφτεί τι έχει συμβεί και όταν τελικά η δίκη ολοκληρώθηκε, διάβασε την 2.000 σελίδων αναφορά της αστυνομίας σχετικά με την υπόθεση. Είχε τόσες πληροφορίες, αλλά κανέναν να τις μοιραστεί. Έτσι, αποφάσισε να δοκιμάσει τους συνδρομητές του καναλιού της. Τον Ιανουάριο του 2019 δημοσίευσε το πρώτο MM&M (Murder Mystery & Makeup) βίντεό της, στο οποίο μάς μίλησε για όλη την ιστορία του εγκλήματος, ενώ συγχρόνως έκανε το μακιγιάζ της.

Μπορεί η ύπαρξη του μακιγιάζ σε μία τόσο σκληρή και βίαιη θεματική να φαντάζει οξύμωρη, αν όχι και αναίσθητη σε κάποιους, αλλά δεν είναι τυχαία. Ή μάλλον είναι. Σκοπός της Bailey δεν ήταν ούτε να προκαλέσει με αυτόν τον συνδυασμό, ούτε να κερδίσει views από τους φαν και των δύο κατηγοριών. Απλά δεν της έβγαινε να σταθεί μπροστά σε μία κάμερα και απλά να μιλάει και ήθελε να απασχολεί τα χέρια της με κάτι, οπότε το μακιγιάζ -έτσι κι αλλιώς κομμάτι του καναλιού της- έμοιαζε η πιο φυσιολογική γι’ αυτήν λύση. Τελικά το μη εσκεμμένο της πείραμα κρίθηκε επιτυχές, αφού μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο το βίντεο για την υπόθεση Watts είχε ξεπεράσει τα 100.000 views –σήμερα το συγκεκριμένο βίντεο έχει ξεπεράσει τα 3 εκατομμύρια, ενώ κανένα της βίντεο δεν πέφτει κάτω από το εκατομμύριο-. Το μυστικό της επιτυχίας; Κρίνοντας από τους εαυτούς μας, το γεγονός ότι την βλέπουμε να κάνει και κάτι άλλο “ξεγελάει” τον εγκέφαλό μας και δεν καταλήγουμε να βαριόμαστε με την αφήγηση, που μπορεί να κρατήσει έως και μισή ώρα, ενώ το μακιγιάζ ελαφραίνει το ψυχικό βάρος, που μάς αφήνει μία ιστορία γεμάτη βία και ωμότητα.

Ίσως, βέβαια, κάποιος θεωρεί ότι οι ιστορίες αληθινών εγκλημάτων και το μακιγιάζ είναι ασύνδετα, ως θέματα διαφορετικών φύλων. Στην τελική το πρώτο είναι για άντρες και το δεύτερο για γυναίκες, έτσι; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Κατ’ αρχάς τίποτα δεν έχει φύλο. Μία γυναίκα μπορεί να παθιάζεται με τέτοιες ιστορίες, ένας άντρας μπορεί να ασχολείται και να κάνει ο ίδιος μακιγιάζ και όλα τα φύλα μπορούν να κάνουν και τα δύο συγχρόνως. Σε περίπτωση, όμως, που επιμένεις ότι οι γυναίκες δεν ασχολούνται με πραγματικά εγκλήματα, γιατί για παράδειγμα είναι πολύ “φοβητσιάρες” ή “ευαίσθητες” για να τα αντέξουν, να σε ενημερώσουμε ότι οι έρευνες δείχνουν το αντίθετο. Αν έπρεπε να βάλουμε φύλο στους φαν των αληθινών εγκλημάτων, τότε αυτό θα ήταν θηλυκό. Οι γυναίκες φαίνεται ότι ακολουθούν συχνά τέτοιες ιστορίες, όχι επειδή διασκεδάζουν με αυτές, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο επεξεργάζονται το άγχος της πιθανότητας να είναι αυτές μια μέρα το θύμα και ανακαλύπτουν τρόπους να αναγνωρίζουν συμπεριφορές και να προστατεύουν τους εαυτούς τους.

Η ανάγκη αυτή των γυναικών δεν είναι τυχαία. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, τα θύματα των βίαιων εγκλημάτων είναι γυναίκες, με τη βία να είναι το ίδιο συχνή αιτία θανάτου για τις γυναίκες με τον καρκίνο. Οι στατιστικές, μάλιστα, δείχνουν ότι συνήθως ο δολοφόνος τους είναι λευκός άντρας στη δεκαετία των 30 του, με τον οποίο τις συνδέει κάποια σχέση, συνήθως ερωτική. Τα στατιστικά αυτά έχει παρατηρήσει και η Bailey, όχι διαβάζοντας έρευνες, αλλά συνειδητοποιώντας ότι στα περισσότερα βίντεό της μιλάει για ένα θύμα γένους θηλυκού και ένα θύτη γένους αρσενικού. Αυτή την παρατήρηση ακούμε, μάλιστα, να μάς την επισημαίνει αρκετά συχνά στα βίντεό της και να μάς καλεί να είμαστε προσεκτικές με τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή και βάζουμε στη ζωή μας.

Αυτό δεν είναι το μόνο μήνυμα που η youtuber έχει βάλει σκοπό να μάς περάσει. Πριν μερικούς μήνες ξεπέρασε τους 2 εκατομμύρια συνδρομητές και κατάλαβε ότι ίσως πραγματικά μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Ανάλογα το βίντεο και το έγκλημα, προσπαθεί να “εκπαιδεύσει” το κοινό της, έτσι ώστε να συνειδητοποιεί ότι σε πολλές περιπτώσεις το πρόβλημα δεν ήταν κάποια εκ γενετής προδιάθεση του δολοφόνου, αλλά η ανατροφή που του έδωσαν μεγαλώνοντας, αλλά και ότι πολλές φορές ο δράστης ήταν πνευματικά άρρωστος, με τον ίδιο και τους γύρω του να προσποιούνται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα και τελικά να μην λαμβάνει την απαραίτητη ιατρική βοήθεια.

Σε αυτή της την προσπάθεια, βοηθάει το γεγονός ότι πάντα αναζητά το μοτίβο ενός εγκλήματος, το τι είναι αυτό που οδήγησε τον δράστη στην αποτρόπαια πράξη του. Όπως έχει δηλώσει στο Allure, έχει καταφέρει να παρατηρήσει τους διαφορετικούς λόγους που ωθούν τα δύο φύλα στον φόνο: “Πάντα αισθάνομαι ότι εάν μία γυναίκα σκοτώσει, είναι περισσότερο ένα έγκλημα πάθους. Το κάνουν γιατί είναι προσωπικό. Κάποιος πραγματικά τις έχει αναστατώσει και πληγώσει. Δεν προσπαθώ να τις δικαιολογήσω, ούτε είμαι γιατρός. Αυτό είναι απλή παρατήρηση. Όταν οι άντρες βάζουν στο στόχαστρο γυναίκες, θα σκοτώσουν ξαφνικά και τυχαία, πράγμα που είναι πιο τρομαχτικό. Και τότε σκέφτομαι τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, που η ψυχοθεραπεία δεν υφίστατο. Κανένας δεν φρόντιζε τον εσωτερικό του κόσμο. Κατά κάποιον τρόπο εκείνοι οι δολοφόνοι προσπαθούσαν να ακουστούν και να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν μέσω της δολοφονίας ανθρώπων. “Αυτός εδώ είμαι εγώ και από εδώ όλα μου τα θύματα επίσης””.

Και οι προσπάθειές της να κάνει καλό, μέσα από το κανάλι της δεν σταματούν εδώ. Δίπλα στις αληθινές ιστορίες εγκλημάτων, στα άλυτα μυστήρια και στους αστικούς μύθους, την βλέπουμε πλέον να ανεβάζει βίντεο και να μιλάει για θέματα με κοινωνική και πολιτική υπόσταση. Η Bailey πλέον μιλάει και για ιστορίες στις οποίες το σύστημα απέτυχε και μάς απογοήτευσε για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Τέτοιες ιστορίες σχετίζονται με περιστατικά διαφθοράς των αστυνομικών αρχών, με τη βαθιά ρατσιστική ιστορία των ΗΠΑ, αλλά και με περιπτώσεις όπου άνθρωποι καταδικάστηκαν άδικα, ακόμα και σε θανατική ποινή.