“Ου γαρ έρχεται μόνον” θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο ερώτημα που θέτει ο τίτλος, ωστόσο μας είναι λίγο δύσκολο να χωνέψουμε ότι rock και pop είδωλα περασμένων δεκαετιών, που έχουν καθορίσει αυτό που αποκαλούμε pop κουλτούρα, που μας έχουν διαμορφώσει ως άτομα, που έχουν βάλει την προσωπική τους σφραγίδα στο πώς αντιλαμβανόμαστε την αισθητική και που έχουν γράψει το soundtrack της ανθρωπότητας σπαταλάνε χρόνο για να υποβιβάσουν και να κρίνουν με άσχημο τρόπο νεότερους συναδέλφους.

Το πιο πρόσφατο χτύπημα ήρθε από τον Mick Jagger, ο οποίος σε συνέντευξή του στους Sunday Times τοποθετήθηκε μεταξύ άλλων για τη σύγκριση που γίνεται ανάμεσα στον ίδιο και τον Harry Styles. “Θέλω να πω, συνήθιζα να φοράω πολύ περισσότερο μολύβι στα μάτια από εκείνον. Έλα τώρα, ήμουν πολύ πιο ανδρόγυνος. Δεν έχει φωνή σαν τη δική μου ούτε κινείται στη σκηνή σαν εμένα, έχει απλώς μια επιφανειακή ομοιότητα με τον νεότερο εαυτό μου, πράγμα που δεν πειράζει. Δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό”.

Ο Harry Styles, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ “Harry’s House” το οποίο στριμάρεται αδιαλείπτως από την πρώτη στιγμή, “τα άκουσε” και από τον διαρκώς grumpy – άρα καμία έκπληξη εδώ – Noel Gallagher ο οποίος έσπευσε να αμφισβητήσει ότι ο Harry συνθέτει ο ίδιος τα κομμάτια του, αλλά και το αν μπορεί πραγματικά να παίξει κιθάρα. Πιο συγκεκριμένα, το πρώην μέλος των Oasis δήλωσε ότι οι καλλιτέχνες που βγήκαν από το τηλεοπτικό σόου ταλέντων “The X Factor” – εκεί δηλαδή όπου σχηματίστηκαν οι One Direction, το 2010 – δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική και ότι δεν εργάζονται τόσο σκληρά όσο οι “πραγματικοί” μουσικοί. “Δεν μου λέτε ότι ο Harry Styles βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε ένα δωμάτιο κάπου και γράφει ένα τραγούδι. Με κάθε χαρά, θα είναι περιτριγυρισμένος από πολλά κορίτσια, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έχει βγάλει μια ακουστική κιθάρα έξω και προσπαθεί να γράψει ένα κάτι“.

Μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που Noel Gallagher σχολιάζει την καλλιτεχνική αξία του Styles. Πίσω στο 2017 είχε δηλώσει πως η γάτα του (ναι, σωστά διαβάσετε) θα έγραφε ένα κομμάτι σαν το “Sign of The Times” σε 10 λεπτά, αμφισβητώντας ξανά ότι ο νεαρός μουσικός συνυπογράφει το τραγούδι και υποστήριξε ότι μουσικοί της δικής του ηλικίας κάθονται σε ένα γκαράζ και γράφουν τέτοια “εύκολα χιτάκια” για τα pop icons του σήμερα.

Ο Harry Styles δεν είναι ο μόνος που έχει “κατηγορηθεί” από μεγάλα icons της pop ότι δεν υπογράφει τα τραγούδια του. Μόλις τον Ιανουάριο ο Damon Albarn “την έπεσε” στην Taylor Swift. Ο τραγουδιστής των Blur και των Gorillaz σε συνέντευξή του στους Los Angeles ανέφερε ότι όλοι οι σύγχρονοι μουσικοί βασίζονται στον ήχο και το υφάκι τους και όχι στην ουσία της μουσικής τους. Σε αυτό, ο δημοσιογράφος Mikael Wood του έφερε τη Swift ως ένα παράδειγμα σύγχρονου μουσικού, που γράφει πραγματικά καλή μουσική. “Δεν γράφει εκείνη τα τραγούδια της. (…) Αυτό δεν μετράει (να τα συνυπογράφει). Ξέρω τι σημαίνει να τα συνυπογράφεις. Το να τα συνυπογράφεις είναι πολύ διαφορετικό από το να τα γράφεις. Δεν θέλω να στείλω μίσος σε κανέναν. Απλά λέω ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε έναν στιχουργό και σε έναν στιχουργό που συνυπογράφει”.

Την περασμένη χρονιά η Olivia Rodrigo βρέθηκε στο στόχαστρο της Courtney Love με αφορμή μια πρόμο αφίσα για την live συναυλία της “Sour Prom”. Η Courtney Love με μία ανάρτησή της στο Instagram κατηγόρησε την Olivia Rodrigo ότι αντέγραψε το εξώφυλλο του άλμπουμ των Hole “Live Through This” του 1994 χωρίς να της δώσει εύσημα. Η Oliva Rodrigo απάντησε ευγενικά στο post, ωστόσο η Love έκανε και άλλα posts σε Facebook και Twitter όπου είπε πως η κίνηση αυτή της Rodrigo ήταν “αγενής” και “εξοργιστική” και αναρωτήθηκε για το αν η Disney μαθαίνει στα παιδιά που δουλεύουν εκεί να γράφουν και να διαβάζουν.

Υπάρχει κάτι πολύ στενάχωρο σε όλες αυτές τις δηλώσεις. Θα περίμενε κανείς πως είδωλα τέτοιων μεγεθών δεν έχουν ανάγκη να μοιραστούν τη γνώμη τους για τα πονήματα νέων δημοφιλών μουσικών. Εκτός από στενάχωρο είναι και κάπως άχαρο, καθώς μέσα στις δηλώσεις τους μπορεί να βρεις μια πικρία απέναντι στη νεότητα, αλλά και την επιτυχία. Φυσικά, αυτό εξηγείται.

Όσο μεγαλώνουμε εγκαλούμε τις νεότερες γενιές για τις συνήθειές τους, τον τρόπο που ντύνονται, τη μουσική που ακούν κ.ο.κ., όπως ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενες γενιές με εμάς. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνα του 2019 που δημοσιεύτηκε στο Science Advances, η ανθρωπότητα έχει τα ίδια παράπονα από τους νέους εδώ 2.600 χρόνια, είναι, σα να λέμε, στο DNA μας. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει στις περασμένες γενιές είναι ότι, περνώντας τα χρόνια, εξιδανικεύουν τη δική τους νεότητα, θεωρώντας την καλύτερη από των σημερινών παιδιών, εφήβων και νέων και επειδή υποσυνείδητα γνωρίζουν ότι αυτό δεν ισχύει, μάλλον κάπως τους ζηλεύουν.

Έχει όμως ειλικρινά ανάγκη ο Mick Jagger να ζηλέψει τον Harry Styles; Το απόλυτο rock είδωλο με το αμίμητο λίκνισμα γοφών, μιας από τις κορυφαίες μπάντες του πλανήτη χρειάζεται να αποδείξει αν υπήρξε πιο ανδρόγυνος από τον Styles; Χρειάζεται η Courtney Love να διεκδικήσει credits από μια 18χρονη σταρ η οποία χρησιμοποίησε όπως φαίνεται περισσότερες από μία pop αναφορές (ας μην ξεχνάμε την ταινία του Brian De Palma, “Carrie”, του 1976) για μία αφίσα και να μιλήσει τόσο υποτιμητικά για παιδιά που αναδεικνύονται μέσα από το δίκτυο της Disney;

Όλοι οι παραπάνω θρυλικοί μουσικοί έχουν υπάρξει βασικές αναφορές των pop ειδώλων του σήμερα. Υπήρξαν αφίσα στα δωμάτιά τους. Ο πρώτος δίσκος που ανακάλυψαν όταν άρχισαν να ψάχνονται μόνοι με τη μουσική στη δισκοθήκη της οικογένειας, ίσως να ήταν δικός τους. Το πρώτο riff που τους συγκίνησε και τους οδήγησε να πιάσουν την κιθάρα, πιθανότατα να το είχαν γράψει εκείνοι. Είναι τόσο κρίμα λοιπόν που νιώθουν την ανάγκη να διαχωρίσουν τους εαυτούς τους από τους νέους δημιουργούς, στους οποίους, όπως και να το κάνουμε, είτε μας αρέσει, είτε όχι, σήμερα ανήκει η παγκόσμια μουσική σκηνή, πόσω μάλλον ενώ έχουν ήδη κατακτήσει ό,τι θα μπορούσαν να κατακτήσουν, δηλαδή κάτι πολύ περισσότερο από την κορυφή.

Η δημοτικότητα των νέων μουσικών, όπως του Styles, της Swift και της Rodrigo μιλά από μόνη της και λίγο θα έπρεπε να νοιάζει τους ίδιους ή και οποιονδήποτε άλλο (και μάλλον αυτή είναι η πραγματικότητα) για το τι πιστεύουν οι πρεσβύτεροι συνάδελφοί τους για αυτούς. Η μουσική οφείλει να ενώνει και όχι να πολώνει. Κάποιος που λατρεύει των Harry Styles σήμερα, δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζει τη συνεισφορά των Rolling Stones στη μουσική. Τα είδωλα του “χθες” έχουν καταφέρει τέτοια τομή στη μουσική που είναι relevant ακόμη και σήμερα, διαχρονικά και αθάνατα. Ως τέτοια, μπορούν να αφήσουν τους νέους δημιουργούς να εξελιχθούν, να πειραματιστούν, να κυνηγήσουν τον ίδιο στόχο, να καθιερωθούν και να ορίσουν την pop κουλτούρα του μέλλοντος. Αν μη τι άλλο, το να πατά κάποιος στα χνάρια σου, το να εμπνέεται από σένα, είναι τιμή. Ο χρόνος θα δείξει αν η μουσική του Harry Styles ή της Taylor Swift αντέχει στο χρόνο και αν μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους κάτω από ένα παγκόσμιο sing along όπως έχουν τη δύναμη να κάνουν κομμάτια σαν το “Gimme Shelter” και το “Supersonic”. Μικροί μεγάλοι, ίσως θα έπρεπε να σωπάσουμε, για να δούμε τι θα συμβεί.