Από την αρχή του ελληνικού #metoo έχουμε δει τα πρόσωπα, που έχουν δημόσιο βήμα, να παίρνουν ποικίλες στάσεις και να τοποθετούνται από διαφορετικές οπτικές πάνω στο θέμα. Μία από αυτές είναι και η ουδετερότητα και η διπλωματία. Οι δηλώσεις, δηλαδή, όπου το πρόσωπο δεν στηρίζει ούτε θύμα ούτε θύτη και εμμέσως πλην σαφώς παίρνει μία ίση απόσταση απ’ όλες τις πλευρές, ώστε να μην πέσει στην κακή μεριά κανενός. Μία τέτοια δήλωση αισθανόμαστε ότι τώρα έκανε ο Γιάννης Τσιμιτσέλης. 

Σχετικά με το #metoo, ο ηθοποιός μάς είχε προβληματίσει και στο παρελθόν. Όταν είχε δηλώσει στο Πάμε Δανάη πως “Δεν μου έτυχε να μη μου συμπεριφερθούν καλά, γιατί δεν άφηνα το περιθώριο”, λες και τα θύματα του #metoo είναι αυτά, που είχαν τον έλεγχο της όποιας παρενόχλησης ή κακοποίησης τούς συνέβη. Τώρα, μιλώντας στην εφημερίδα Real και τη Νίκη Κώτσου, τον ακούσαμε να απαντά για τις δικαστικές αποφάσεις στις υποθέσεις του Δημήτρη Λιγνάδη και του Πέτρου Φιλιππίδη με έναν ουδέτερο και κακώς εννοούμενο μετριοπαθή τρόπο. Συγκεκριμένα ανέφερε: “Φυσικά δεν ήμουν παρών στο δικαστήριο και δεν ξέρω τι ειπώθηκε και τι έγινε, αλλά εμπιστεύομαι την ελληνική δικαιοσύνη και θέλω να την εμπιστεύομαι και πρέπει να την εμπιστεύομαι”. 

Με όσα έχουμε ακούσει τόσο καιρό, ίσως κάποιος αναρωτηθεί “Μα δεν είναι προτιμότερη αυτή η θέση από το να στήριζε τους θύτες;”. Ως έναν βαθμό, ναι. Ωστόσο, και η ουσιαστικά απουσία θέσης είναι μία θέση. Και είναι μία θέση, που στο τέλος της ημέρας περισσότερο πάντα θα συμφέρει τον θύτη και όχι το θύμα. Κι ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη την υπόθεση Φιλιππίδη, που είναι ακόμα σε εξέλιξη, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να αποφασίζεις να μην εκφράσεις γνώμη για μία υπόθεση, όπου δικαστικές αποφάσεις έχουν βγει και έχουν κρίνει τον κατηγορούμενο ως ένοχο για τους βιασμούς δύο ανηλίκων. Για μία υπόθεση, όπου μετά την καταδίκη είδαμε τον κατηγορούμενο να έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους, έστω και προσωρινά. Η απουσία θέσης εδώ παύει να είναι απλά “επιλογή να μην μπλέξω” και φαντάζει περισσότερο ως αποδοχή και επανάπαυση σε ένα σύστημα, που μόνο υγειές δεν μοιάζει αυτή την στιγμή.