Ναι, στο One of Us αυτές τις μέρες έχει πέσει πολύ νοσταλγία. Από τη μία, όλα τα περιοδικά των 90s και των early 00s, που σχημάτισαν τα εφηβικά και προεφηβικά μας χρόνια. Από την άλλη, τα cartoons που χαζεύαμε στο Channel 9 και τώρα αναπολούμε. Η συντάκτρια, όμως, αποφάσισε ότι αυτά δεν τής είναι αρκετά και γι’ αυτό αποφάσισε να ψάξει στις άκρες του μυαλού και της παιδικής ψυχής της τις αναμνήσεις των βιντεοπαιχνιδιών, που έπαιζε μικρή. Άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερα γνωστά, όλα αποτελούν ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας και με φέρνουν μισό βήμα πριν δακρύσω.
Crash Bandicoot
Ειλικρινά, υπάρχει κάποιος που να μεγάλωσε στα 90s και τα 00s και να μην το θυμάται; Βασικά, ακόμα πιο χαραγμένος κι από τον Crash στην μνήμη μου είναι ξεκάθαρα ο Aku Aku aka το πνεύμα-ξύλινη μάσκα, που τον βοηθούσε. Υποθέτω οι περισσότεροι το έχουμε παίξει στο πρώτο Playstation κι επίσης υποθέτω ότι όλοι λατρεύαμε να κάνουμε τον Crash να στριφογυρίζει -εκτός κι αν αυτό είναι κάποιος προσωπικός ψυχαναγκασμός-.
Pokémon Red Version/Blue Version
Ξεκάθαρα κατακτά τον τίτλο του βιντεοπαιχνιδιού, που έχει κλέψει περισσότερο χρόνο από τη ζωή μου από οποιοδήποτε άλλο. Κυριολεκτικά χρόνια αφότου το είχα αφήσει, κάποια στιγμή ενήλικη πλέον το ξανάπιασα, γιατί πολύ απλά έχω ξεκάθαρα κάποιο είδος εθισμού σε αυτό. Με πόνο ψυχής, πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν κατάφερα να το τερματίσω και πάντα έφτανα μέχρι μισό βήμα πριν να το ολοκληρώσω. Το θεωρώ προσωπική αποτυχία μέχρι σήμερα.
Looney Tunes Racing
Υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι να ανήκει στη λίστα μόνο όσων θυμάμαι εγώ και η αδερφή μου. Θα το δεχτώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μιλήσω για αυτό. Περιληπτικώς, το παιχνίδι είναι αυτό, που λέει το όνομά του, δηλαδή τα Looney Tunes σε αγώνες δρόμου, που ξεκάθαρα ήταν πιο διασκεδαστικοί όταν έπαιζες με κάποιον αντίπαλο δίπλα σου και όχι μόνο με το ίδιο το βιντεοπαιχνίδι. Το καρότο-αμάξι του Bugs Bunny ήταν ξεκάθαρα εμμονή για τα παιδικά μου μάτια.
Pokémon Snap
Έπαιζα αυτό το παιχνίδι συνέχεια στο Nintendo 64. Κι όμως, μέχρι σήμερα δεν είμαι σίγουρη για τον σκοπό του και για το πώς υποτίθεται ότι κερδίζεις. Είσαι φωτογράφος, απεσταλμένος του Καθηγητή Oak, και πηγαίνεις σε διαφορετικά μέρη του χάρτη, για να αποθανατίσεις τα διαφορετικά είδη Pokémon. Ανάλογα την σπανιότητα ή την πόζα όσων φωτογράφιζες, έπαιρνες και παραπάνω πόντους, αλλά δεν έχω ιδέα ποιο ήταν το μέγιστο, που έπρεπε να φτάσω. Πιθανώς γιατί δεν το πέτυχα ποτέ.
Nintendogs
Λάτρευα αυτό το παιχνίδι, αλλά όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο στενάχωρο γίνεται. Ήταν για το Nintendo DS και πολύ απλά είχες ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό κατοικίδιο, το οποίο φρόντιζες μέσω της οθόνης αφής, αλλά και του μιλούσες από το μικρόφωνο. Πολύ χαριτωμένο, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι είχα φάει κόλλημα με αυτό, επειδή πολύ απλά ήθελα κατοικίδιο, αλλά δεν μού έπαιρναν. Επίσης, βγάζει νόημα, γιατί δεν θυμάμαι καν να ξανασκέφτηκα αυτό το βιντεοπαιχνίδι μέχρι σήμερα, απ’ όταν φέραμε τον σκύλο μας στο σπίτι.
Super Mario
Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής και θα δηλώσω ότι δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς Super Mario έπαιζα, αλλά θυμάμαι ότι έπαιζα μανιωδώς και ότι η συγκεκριμένη έκδοση ήταν για το Game Boy Advance. Επίσης, θυμάμαι ότι ήταν της αδερφής μου και το σούφρωνα, αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό. Δεν χρειάζεται να πω για το παιχνίδι. Όλοι έχουμε παίξει κάποια στιγμή, όλοι λίγο πολύ έχουμε κολλήσει και όλοι το θυμόμαστε μέχρι σήμερα ως ένα από τα πιο διαχρονικά βιντεοπαιχνίδια. Α, και είναι από τα λίγα, που έχω την τιμή και τη χαρά να δηλώσω ότι τα έχω τερματίσει.
Pokémon Stadium
Το υπόσχομαι. Είναι η τελευταία φορά, που αναφέρω τα Pokémon. Εκτός κι αν αύριο-μεθαύριο γράψω για παιδικά του Star, παιχνίδια, κάρτες και ταινίες, που λάτρευα μικρή, οπότε θα πρέπει να τα ξαναφέρω στη συζήτηση. Για το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι τώρα, ήταν προορισμένο για το Nintendo 64 και βασισμένο στις μάχες των Pokémon στα στάδια. Δεν υπήρχε κάποιο plotline, απλά έπαιζες τη μία μονομαχία μετά την άλλη, μέχρι να τις κερδίσεις όλες και να γίνεις ο πρωταθλητής. Επίσης, περιλάμβανε και πολλά mini-games, με αγαπημένο παράδειγμα εκείνο, που έλεγχες ένα Lickitung, ώστε να φάει όσο περισσότερο sushi γίνεται.
Spyro
Ο Spyro μπήκε στο Playstation μου, για να τον θυμάμαι μέχρι σήμερα ως τον πιο χαριτωμένο μικρό δράκο. Θαμμένος βαθιά στην μνήμη μου, όποτε κάποιος μού θυμίζει την ύπαρξη του βιντεοπαιχνιδιού, δεν μπορώ να μην έχω μία αντίδραση τύπου “Αωωωω”. Περιληπτικά, ο πρωταγωνιστής μας ταξιδεύει από level σε level μέσα από πύλες, έτσι ώστε να καταφέρει να ελευθερώσει τούς υπόλοιπους δράκους του κόσμου και να παλέψει με τον Gnasty Gnorc.
Popeye: Rush for Spinach
Ακόμα ένα βιντεοπαιχνίδι, που πιθανώς μόνο εγώ και η αδερφή μου θυμόμαστε. Ακόμα ένα παιχνίδι, που ήταν δικό της και το έκλεβα. Αν δεν είναι ξεκάθαρο από τον τίτλο, οι πρωταγωνιστές του Popeye ταξιδεύουν σε διαφορετικά σημεία του χώρου και του χρόνου, για να βρουν όλο το απόθεμα σε σπανάκι, το οποίο κλάπηκε. Το παιχνίδι θυμίζει αρκετά αγώνα δρόμου με πολλά εμπόδια, που πίστα με την πίστα δυσκολεύουν. Είχα πάθει τέτοια εμμονή με το να το τερματίσω, που μέχρι σήμερα θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου όταν το κατάφερα.