Περίπου μία δεκαετία, από τα τέλη των 90s μέχρι τα τέλη των 00s, τα media αντιμετώπιζαν την Jessica Simpson ως μία από τις πιο σέξι παρουσίες της μουσικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ήταν ξανθιά, ψηλή, πολύ αδύνατη και με έντονο στήθος. Ακριβώς στα πρότυπα ομορφιάς που τότε κυριαρχούσαν 

Και, φυσικά, το παρουσιαστικό της συνοδευόταν από μία μόνιμη σεξουαλικοποίησή της. Θα το καταλάβεις αν δεις φωτογραφίσεις της για περιοδικά, σκηνές από ταινίες, όπως το The Dukes of Hazzard, και video clips. Και πριν προλάβεις να της κάνεις shaming και να την κατηγορήσεις, να σου θυμίσουμε ότι ειδικά εκείνη την χρονική περίοδο τα media έλεγχαν σχεδόν στο 100% την εικόνα των διάσημων, μαζί με τις εταιρείες παραγωγής. Είχε την επιλογή να πει όχι; Ναι, αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά τι θα σήμαινε αυτό. Σχεδόν σίγουρα το τέλος της καριέρας της και κάθε καλλιτεχνικού της ονείρου. 

Το body shaming των media από το 2009 και μετά 

Όπως είπαμε, όλα τα παραπάνω διήρκησαν μέχρι τα τέλη των 00s. Τι έγινε τότε; Τα media συνέχισαν να ασχολούνται με το σώμα της Simpson, αλλά πλέον σχολιάζοντάς το σταθερά αρνητικά. Το 2009 κυκλοφόρησαν φωτογραφίες από συναυλία της στο Τέξας. Σε αυτές φαινόταν ότι το σώμα της δεν ήταν τόσο αδύνατο όσο τα προηγούμενα χρόνια. Κάπως έτσι, ξεκίνησαν οι τίτλοι και τα κείμενα που την χαρακτήριζαν, “Jumbo Jessica”, που μίλαγαν για το πώς έχει φουσκώσει και σχολίαζαν ότι είχε εγκαταλείψει τον εαυτό της. Το τρομερά κωμικοτραγικό της υπόθεσης; Τα σχόλια αυτά θα ήταν κατακριτέα ακόμα κι αν η τραγουδίστρια είχε φτάσει το extra large. Ωστόσο, για να δείξουμε τη γελοιότητά τους, αξίζει να σημειώσουμε ότι τότε φόραγε small-medium.  

Πώς αντιμετώπισε τότε το body shaming;

Τότε η Simpson δεν έκανε κάποια δήλωση, ούτε προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Πάνω από δέκα χρόνια μετά, όμως, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας ακριβώς πώς ένιωθε τότε. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της, Open Book, είχε ήδη αναφερθεί σε εκείνη την περίοδο. Τώρα, στην χαρτόδετη έκδοσή του, πρόσθεσε και μία σελίδα από το τότε ημερολόγιο της, ακριβώς από τη μέρα που τα media ξεκίνησαν το body shaming εναντίον της.  

Σε αυτήν διαβάζουμε ότι δεν καταλαβαίνει γιατί την επηρεάζουν τόσο τα λόγια του κόσμου, ότι η καρδιά της έχει ραγίσει επειδή την αποκαλούν χοντρή, ότι σκέφτεται το σώμα της το 80% της μέρας και ότι αισθάνεται πως η ανασφάλειά της θα καταστρέψει όσα έχει καταφέρει. Βλέπουμε, όμως, να παραδέχεται και ότι ένιωθε άσχημα για το σώμα της πολύ πριν το σχολιάσουν οι άλλοι. “Γιατί η σκληρή άποψη του κόσμου με επηρεάζει; Έχει σημασία πόσοι άνθρωποι διαβάζουν κάτι και τείνουν να το πιστέψουν; 

Την προηγούμενη εβδομάδα, διάβασα τα ημερολόγια μου από το ‘99 και μαστίγωνα τον εαυτό μου για το πόσο χοντρή είμαι, πριν καν δώσω την ευκαιρία στον κόσμο να το κάνει. Σήμερα η καρδιά μου ραγίζει, γατί ο κόσμος λέει ότι είμαι χοντρή. 

Πόσο σκέφτομαι για το σώμα μου σε ένα ποσοστό 1% έως 100% τη μέρα; 80% – αυτό δεν είναι δίκαιο για όλους όσους αγαπώ και με αγαπάνε… Κάπου μέσα στην καρδιά μου και στο μπλεγμένο μυαλό μου, γνωρίζω ότι πιστεύω πως μου αξίζει να αισθανθώ όμορφη. Θα μπορούσα να καταλήξω να καταστρέφω τα πάντα με αυτή μου την ανασφάλεια”.  

© HARPER COLLINS

Η σημερινή της στάση

Σήμερα, στα 40 της, η τραγουδίστρια έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά. Δεν αφήνει πλέον φωνές, όπως εκείνες, να την επηρεάζουν, βλέπει την ομορφιά στις ατέλειες και νιώθει ευγνωμοσύνη για όλους όσους την στήριξαν μόλις διάβασαν την ιστορία της. Ανέφερε σε συνέντευξή της στο People: “Τώρα υπάρχει ένα υπέροχο κίνημα για το body positivity και η ανταπόκριση που πήρα γι’ αυτό το μέρος της ιστορίας μου είναι υπερβολικά υποστηρικτική. Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πάντα ότι υπήρχε ένας άνθρωπος, με καρδιά που χτυπούσε και λειτουργικά μάτια, με πραγματικά συναισθήματα, πίσω από εκείνους τους τίτλους, ούτε ότι μπορεί να πονάς και να μένουν μαζί σου για μία ολόκληρη ζωή. 

Πέρασα τόσα χρόνια μαστιγώνοντας τον εαυτό μου για ένα μη ρεαλιστικό σωματικό πρότυπο, που με έκανε να νιώθω αποτυχημένη όλη την ώρα. Ακόμα είμαι ένα έργο εν εξελίξει αναφορικά με την αυτοκριτική, αλλά τώρα έχω τα εργαλεία ώστε να σιωπήσω αυτές τις φωνές στο κεφάλι μου, όταν μιλάνε. 

Πιστεύω βαθιά στην καρδιά μου ότι ένα υγειές σώμα και μία αρμονική σύνδεση μυαλού και σώματος είναι αυτά που έχουν πραγματική σημασία και με βοηθάνε να δεχτώ τις ατέλειες ως ομορφιά”.