Ανάμεσα στα διάφορα στερεότυπα περί ομορφιάς που έχει φορτωθεί το γυναικείο σώμα ανά τους αιώνες, υπάρχει κι αυτό με τις μεγάλες πατούσες. Δεν παίζει κανέναν  ρόλο το ύψος σου. Ας είσαι και 1.80, θα πρέπει να έχεις πόδι Νο 40 το ΠΑΡΑ πολύ, αλλιώς μαύρο φίδι που σε έφαγε. Όχι μόνο θα γελοιοποιηθείς από συμμαθητές, συντρόφους, την ίδια σου την οικογένεια και άπειρους πωλητές παπουτσιών, αλλά πραγματικά θα υποφέρεις με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Όλες οι μεγαλοπόδαρες εκεί έξω ξέρουν καλά τι εννοώ. Ας τα πάρουμε με την σειρά λοιπόν.

 


Ίσως να φταίει η καταραμένη η Σταχτοπούτα που χάνοντας εκείνο το παιδικό σχεδόν γυάλινο γοβάκι της στα σκαλιά του παλατιού, έβαλε τον ερωτοχτυπημένο πρίγκιπα να ψάχνει να την βρει με μόνο αποδεικτικό της ομορφιάς της το μικρό, μα πολύ μικρό, νούμερο του ποδιού της. Καμιά κοπέλα στο βασίλειο δεν είχε τόσο μικρό πόδι, άρα καμιά τους δεν πληρούσε το απόλυτο, για την περίπτωσή τους, στάνταρ ομορφιάς. Οι κακές αδερφές που ήταν και άσχημες από πάνω, είχαν φυσικά μεγάλα πόδια κι η μια από αυτές έφτασε ως και να κόψει ένα κομμάτι της φτέρνας της για να χωρέσει στο παπούτσι της Σταχτοπούτας.

Έτσι τα μεγάλα πόδια, είναι κάτι που μαθαίνουμε από μικρές να μισούμε και να απευχόμαστε να αποκτήσουμε καθώς ποτέ, ως ακόμα και σήμερα, δεν έφτασαν να θεωρηθούν αποδεκτά και φυσιολογικά. Περίτρανη απόδειξη ότι σχεδόν καμιά εταιρεία δεν φτιάχνει παπούτσια με νούμερο μεγαλύτερο από 41. Οι περισσότερες μάλιστα  σταματούν στο 40, ενώ οι ψηλές γυναίκες εκεί έξω πληθαίνουν σταθερά, με κάθε νέα γενιά να αυξάνει τον μέσο όρο ύψους σε άνδρες και γυναίκες.

Ποια είναι λοιπόν τα βάσανα μια μεγαλοπόδαρης;

Εξαρτάται από το πόσο μεγαλοπόδαρη είναι. Αν πάει ως και 41, ίσως και να μην δυσκολευτεί πολύ. Αν το ξεπερνάει, τα πράγματα είναι σκούρα γι’ αυτήν. Εκτός από τις κοροϊδίες τύπου “Μην αφήσεις τα παπούτσια σου έξω από την πόρτα γιατί θα πάει καμιά γάτα να γεννήσει μέσα” και “Αυτά δεν είναι παπούτσια, είναι baby φερετράκια” ή ότι άλλο γεννάει ο σκληρός νους των φίλων και συγγενών, θα πονέσει πολύ. Θα πονέσει γιατί θα προσπαθήσει να χώσει τις “ποδάρες” της σε μικρότερα παπούτσια, κάτω από το επικριτικό βλέμμα των πωλητών. Θα πονέσει γιατί μην μπορώντας να βρει μια γόβα με κάποιο τακούνι, θα φορέσει τελικά τα γνωστά μοκασίνια, που μπορεί να είναι ακόμα και αντρικά.
Θα αναγκαστεί να βρει ένα στυλ ντυσίματος που να μην έχει ανάγκη κομψά γυναικεία παπούτσια κι έτσι είναι μοιραίο να καταλήξει να ντύνεται πιο ανδρόγυνα, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο δεν της αρέσει. Στριμωγμένα μόνιμα μέσα σε στενά παπούτσια, τα πόδια της θα αποκτήσουν κάλους, πληγές στις φτέρνες, νύχια που χώνονται στο κρέας και πιθανότατα παραμορφωμένα κότσια. Ακόμα και τα αθλητικά της μπορεί να την στενεύουν, κάνοντας δύσκολη υπόθεση ακόμα και την άθληση.

Δεν είναι πολύ πιθανό να βρει παπούτσια στις εκπτώσεις ακόμα και στα μαγαζιά που έχουν μεγαλύτερα νούμερα διότι φέρνουν λίγα ζευγάρια από τον φόβο μην τους ξεμείνουν. Έτσι ακριβοπληρώνει πάντα τα παπούτσια της και πρέπει να βγει για ψώνια στις αρχές της σεζόν ώστε να έχει πιθανότητες να βρει κάτι που να της αρέσει κι όχι να αγοράσει ότι υπάρχει διαθέσιμο.

Είναι σχεδόν αδύνατο να βρει μπότες διότι ακόμα και αν υπάρχει κάτι στο νούμερο της πατούσας της, είναι συνήθως στενό στην γάμπα. Όπως φαίνεται οι κατασκευαστές επιθυμούν να πουλούν μπότες μόνο στα μοντέλα με μεγάλα πόδια ενώ οι υπόλοιπες  γυναίκες, που έχουν κάπως πιο γεμάτη γάμπα, τους αφήνουν αδιάφορους. Και προσοχή: Δεν μιλάμε για εύσωμες γυναίκες με μεγάλα πόδια, αυτές είναι απολύτως καταδικασμένες, μιλάμε για μέσου σωματότυπου γυναίκες που έχουν απλά το θράσος να μην έχουν αναλογίες μοντέλου.

Έτσι οι μόδες έρχονται και φεύγουν για τις υπόλοιπες κι εμείς οι μεγαλοπόδαρες μένουμε κολλημένες στα μαγαζιά με ανατομικά παπούτσια και γερμανικές χοντροκοκοπιές.

Ακόμα και διάσημες, πανέμορφες γυναίκες της showbiz διασύρονται στο διαδίκτυο για τα μεγάλα πόδια τους, ενώ φωτογραφίες των ταλαιπωρημένων τους δακτύλων γίνονται αντικείμενο χλευασμού ακόμα και από γυναικεία sites.

Έτσι μαθαίνουμε σιγά σιγά να εξαιρούμε τον εαυτό μας από ένα σωρό ενδυματολογικά στυλ, απλά και μόνο γιατί δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε τα παπούτσια που χρειάζονται. Μαθαίνουμε να μην ρωτάμε αν έχουν το παπούτσι που μας αρέσει σε 41, αλλά αν έχουν καν κάτι σε 41. Μαθαίνουμε να σκύβουμε το κεφάλι ακόμα και μέσα στα καταστήματα με αθλητικά όταν ακούμε την ατάκα “μπορείτε να το παραγγείλετε online γιατί στην Ελλάδα δεν φέρνει η εταιρεία το νούμερό σας” νοιώθοντας ντροπή για τα χάλια μας να μην ανήκουμε στον ευλογημένο μέσο όρο.

Για τις μεγαλύτερες από εμάς, οι προηγούμενες δεκαετίες ήταν εφιάλτης. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, κάποιες εταιρείες μας κάνουν την χάρη να μας συμπεριλάβουν στο πιθανό πελατολόγιό τους φτάνοντας ακόμα και ως το 42 νούμερο, ενώ στο διαδίκτυο υπάρχουν brands όπως το La Redoute ή το Bigshoes.gr που φτάνουν ως και το Νο 45.΄

Μήπως ήρθε η ώρα η βιομηχανία παπουτσιών να σταματήσει αυτή την κατάφορη διάκριση που γίνεται εναντίον μας και να μας βάλει κι εμάς στο κάδρο; Είμαστε πολλές!!!

 

 

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!